Wulkaniczna góra

[Mistrz Gry]

Wulkaniczna góra

---

Nad całą okolicą góruje czynny od kilku lat wulkan, którego erupcje do tej pory nie przyniosły większych zniszczeń. Nie oznacza to jednak, że można czuć się tu bezpiecznie. W każdej chwili spokój może przerodzić się w katastrofę. Z jego zboczy nieustannie spływają strumienie rozżarzonej lawy, które znajdują ujście w wyschniętym jeziorze, dawno już pozbawionym wody przez niszczycielskie gorąco.
Duszne opary wydobywające się z krateru i nieznośny żar, przewyższający nawet upały pustyni, czynią to miejsce wyjątkowo nieprzyjaznym. Spalone ziemie otaczające wulkan od dawna nie goszczą żadnej rośliny ani zwierzęcia. Atmosfera jest ciężka, niemal piekielna, a w ciszy i dymie unosi się złowroga świadomość, że góra może w każdej chwili wybuchnąć z niszczycielską siłą.

---

[Ammat]

// dzień szczeniaka//
[ pieczenie]

Po zdobyciu wszystkich potrzebnych składników, postanowił udać się na górę. Był zaopatrzony w łapkę i metalową blachę. Czas upiec przepyszne ciastka !

[Ammat]

Zmieszał wszystkie ze sobą składniki robiąc ciasto, a potem pougniatał je mocno i jakoś rozwałkował łapą i wrzucił na blachę którą uprzednio postawił na kamieniach nad lawą. Czas upiec dobre jedzonko. Był ciekawy co z tego wyjdzie.

[Ammat]

Kiedy już je upiekł spakował do torby i wyszedł /zt

[Mistrz Gry]

To miejsce zostało nawiedzone przez ducha!

---

Pewien wilk zmarł w górach podczas zamieci śnieżnej. Gdy w samotności, skrajnie wyziebiony i z licznymi odmrożeniami wydawał ostatni dech, marzył jedynie, by zaznać odrobiny ciepła... Czy to dlatego jego duch kąpie się w lawie? Być może. Sposób wypędzenia: Zbierz popioły z trzech miejsc, których żar zasnął w ciszy. Rozsyp je w krąg, jak wspomnienie, którego wiatr nie słyszy. Przynieś ciepło zimnemu, Dar jego umieść w kręgu, Oddaj to wszystko płomieniom, Niech duszę spalą bez lęku. (Interpretacja dowolna, byle sensowna) Wskazówki do odgrywania: To miły duszek, który chce ogrzać wszystkich, którzy tego potrzebują. We wszystkich aspektach — pocieszy, przytuli, zrobi herbatkę, przykryje kocykiem, rozpali w kominku, wywoła przypadkowy pożar, po prostu chce dzielić się ciepłem, którego jemu zabrakło.

Więcej informacji — tutaj

[Ezayra]

WALENTYNKI 2026 — Ezayra & Kaen

---

Czy kogoś to zdziwi, że Eza opuściła dziś tereny klanu Ognia, zostawiając za sobą znajome ciepło i zapach popiołu unoszący się nad ziemi i to tylko z powodu ziół, których szukała? Nie.. Jej łapy jeszcze pamiętały miękkość nagrzanego gruntu, gdy ruszyła ku terenom niczyim. Im dalej odchodziła od klanowych granic, tym bardziej otaczał ją chłód. Najpierw delikatny, ledwie wyczuwalny, potem coraz bardziej przenikliwy. W końcu uderzył w nią jak lodowaty nóż. Ezayra zatrzymała się, zaskoczona nagłą zmianą. Jej ciało, przyzwyczajone do gorąca, zadrżało. Przez chwilę wahała się, czy zawrócić, ale cel był ważniejszy. Zacisnęła zęby i ruszyła dalej, kierując się instynktem ku miejscu, gdzie ziemia znów oddychała ciepłem. W końcu dotarła. Wulkaniczny teren przywitał ją znajomym powietrzem i zapachem siarki. Ziemia pod łapami była twarda, popękana, ale ciepła i niemal kojąca po mroźnej wędrówce. Wśród skał i parujących szczelin zaczęła szukać ziół, które rosną tylko tutaj, w cieniu wulkanu i to tylko tego wulkanu. Z jakiegoś powodu rosło to tylko tu.

[Kaen]

Nikogo nie zaskoczyło, że Kaen postanowił opuścić ziemie Klanu Cienia. Pozostawił mroczne zakamarki swego Klanu, aby zwiedzieć inne tereny, na których nie można czuć się zbyt bezpiecznym. Kiedy tak maszerował to spostrzegł piękną samicę. Jej zapach sugerował, że nie należy do Klanu Cienia. Mimo to skinął do niej łbem.

Ezayra

[Ezayra]

Wciąż miała w pysku delikatny zapach rzadkiego ziela, kiedy nagle poczuła na sobie czyjąś obecność. Podniosła wzrok i… serce podskoczyło jej do gardła. Samiec stał tak blisko, że przez ułamek sekundy naprawdę myślała, że to cień wulkanu poruszył się i ożył. Odruchowo cofnęła łapę, futro na karku lekko się uniosło, a ogon drgnął nerwowo. Dopiero po chwili dotarło do niej, że nieznajomy zdaje się nie atakować. Skinął jej łbem, tak spokojnie, bez agresji, jakby jego obecność tutaj była czymś zupełnie naturalnym.
— Nie słyszałam cię… — mruknęła, próbując odzyskać oddech i resztki godności po tym, jak prawie podskoczyła jak młoda. Przesunęła łapą po ziemi, jakby chcąc się upewnić, że wulkaniczne ciepło wciąż tam jest, że nic jej nie grozi. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na odrobinę rozluźnienia.
— Szukam ziół — wyjaśniła, wskazując pysknięciem na szczelinę, z której przed chwilą je wyciągała. — Rosną tylko tutaj. I… nie lubię, kiedy ktoś podchodzi tak blisko bez ostrzeżenia. — W jej głosie zabrzmiała lekka, nieco zadziorna nuta. Czy to była zasługa stresu? Być może.

[Kaen]

Uniósł ku górze brew najwyraźniej zaciekawiony reakcją samicy, która nie usłyszała go. Nie dawał temu wiary. Usiadł na ziemi obserwując swoją rozmówczynię i każdy jej najmniejszy ruch.
— A myślałem, że wilki musza być zawsze czujne. — oznajmił spokojnie w kierunku samicy i delektował się spokojem.
— W istocie zioła są bardzo ważnym elementem w Klanach. — dodał i przyznał rację samicy.
— Czy mogę wyciągać z tobą? — spytał.

[Ezayra]

Uniosła lekko uszy, słysząc jego słowa. Nie była pewna, czy bardziej zirytowało ją to, że ją zaskoczył, czy to, że miał w tym rację. Mimo to nie skomentowała, zamiast tego skupiła się na jego spojrzeniu, które śledziło każdy jej ruch z niepokojącą uwagą. Kiedy wspomniał o ziołach, skinęła krótko głową. Nie miała zamiaru wdawać się w długie rozmowy, zwłaszcza z kimś, kto pachniał Cieniem. Jej klan nie bez powodu ostrzegał przed nimi. A potem padło pytanie. „Czy mogę wyciągać z tobą?” Eza zesztywniała na ułamek sekundy. Odsunęła się o krok, jakby mimochodem, choć ruch był wyraźnie kontrolowany.
— Właściwie… Powinnam już wracać. Czekają na mnie w klanie. Nie mogę się spóźnić. — zaczęła, zerkając w stronę, z której przyszła. Jej ton był uprzejmy, ale wyraźnie zdystansowany. Nie chciała go urazić, ale jeszcze mniej chciała zostać tu z nim sam na sam.
— Zioła mam już, których potrzebowałam A im szybciej wrócę, tym lepiej.— dodała, poprawiając niewielką wiązkę przy łapie.
Zrobiła kolejny krok w bok, zwiększając dystans między nimi. Jej ogon poruszył się niespokojnie, ale spojrzenie pozostało spokojne, choć czujne.
— Miłego… zwiedzania — rzuciła, starając się, by zabrzmiało to neutralnie. Wyglądała na gotową do odejścia, jeśli tylko samiec nie spróbuje jej zatrzymać.

Kupidyn

Kupidyn stał w cieniu starego drzewa, skrzydła złożone ciasno przy bokach, różowa poświata przygaszona do minimum. Nie chciał, by go zauważyli. — Ucieczka. Klasyka. Może i byłoby to skuteczne… gdyby nie to, że ja tu jestem. — szepnął cicho. Kaen zrobił pół kroku w jej stronę, nie nachalnie, ale z tą ostrożną ciekawością, która zawsze była dla Kupidyna jak dzwonek. Ezayra poprawiła zioła przy łapie, jej ogon drgnął niespokojnie. — „Miłego zwiedzania”. Och, dziecko… ty naprawdę myślisz, że to koniec rozmowy. — powtórzył po niej szeptem, unosząc brew. Sięgnął powoli po strzałę, zdecydowanie zrobił to z wprawą kogoś, kto robił to od tysiącleci. — Nie, nie, nie. Nigdzie nie idziesz. — mruknął, choć jego "palce" już zaciskały się na cięciwie. Ezayra zrobiła kolejny krok w bok. Kaen patrzył za nią z tym cichym, niepokojącym skupieniem. Kupidyn westchnął. — Dobrze. Wystarczy. To jest ten moment. — Prychnął napinając łuk. Różowy blask przeciął powietrze bezszelestnie. Pierwsza strzała trafiła Kaena — lekko, jak muśnięcie światła. Druga — Ezayrę, zanim zdążyła zrobić następny krok. I zniknął w różowej mgle, zanim któreś z nich zdążyło choćby podejrzewać, że nie byli tam sami.

[Kaen]

Gdyby miał niezbędną siłę to mógłby ją uprowadzić na tereny Cienistych, ale patrząc na statystyki i rangę nie miał najmniejszych szans. Samica nie była zachwycona jego towarzystwem wręcz wydawała się, że chciała uciec jak najszybciej na tereny swojego klanu. Kaen nie był typem nachalnego typa, który gwałci każdą napotkaną jednostkę. Woli dokładnie analizować, zebrać informacje, aby uderzyć.

Nagle wilk poczuł coś w rodzaju ukłucia. Otrząsnął się i rozejrzał dokładnie. Nagle wpatrywał się w samicę jakby trafiła go strzała amora. Magia miłości zrobiła swoje.
— Czy ty zawsze byłaś taka piękna? — rzucił głupio.

[Ezayra]

Już miała odwrócić się i odejść, kiedy nagle poczuła coś… dziwnego. Jakby delikatne ukłucie, muśnięcie światła, które nie powinno istnieć. Zatrzymała się w pół kroku, zmrużyła oczy, próbując zrozumieć, co się stało, a potem jej serce wykonało nienaturalny, zbyt mocny skok. Ciepło i nie to wulkaniczne, lecz takie inne, obce rozlało się po jej piersi. Zawahała się, łapa drgnęła, jakby nagle straciła pewność, w którą stronę miała iść. Przez moment miała wrażenie, że powietrze wokół niej zadrżało różową poświatą… ale kiedy mrugnęła, wszystko wyglądało normalnie. Normalnie.. poza Kaenem. Odwróciła głowę w jego stronę, a jej spojrzenie zatrzymało się na nim dłużej, niż powinno. Zbyt długo. Zdecydowanie zbyt długo.
— Co…? — zaczęła, ale urwała, bo samiec patrzył na nią inaczej. Intensywniej. Jakby nagle zobaczył w niej coś, czego wcześniej nie widział. Jego słowa uderzyły w nią mocniej niż strzała. Eza zamrugała, kompletnie zbita z tropu. Jeszcze przed chwilą chciała po prostu odejść. Jeszcze przed chwilą była spięta, ostrożna, gotowa do ucieczki. A teraz… coś w niej miękło. Coś, co nie powinno.
— Ja… — zaczęła, ale głos zadrżał jej lekko, jakby nie była pewna, co właściwie chce powiedzieć. — Ty… wyglądasz… inaczej. — dodała. To nie było logiczne. Nie było sensowne. Ale magia rzadko bywała.

[Kaen]

Sam widział to, że samica chciała odejść czym prędzej. Czy naprawdę to zależy od tego z jakiego Klanu pochodzimy? Gdyby nie cieniści to kto wie jakby ich życie się potoczyło? Nagle samica zawróciła i zaczęła mówić inaczej niż wcześniej. Czyżby dostrzegła w nim coś? Zapewne magia miłości.
— Zabrzmiałaś inaczej. A chciałaś czym prędzej uciekać. — zwrócił spokojnie do samicy.
— Opowiesz coś o sobie? — spytał.

[Ezayra]

Westchnęła cicho, jakby sama nie wiedziała, co ją powstrzymało przed odejściem. Magia wciąż pulsowała gdzieś pod skórą, miękko, nienaturalnie.
— Może… po prostu nie chciałam — mruknęła, choć jeszcze chwilę temu była gotowa biec ile sił. Niemniej, na jego pytanie zawahała się.
— Nie jestem z klanu Ognia od urodzenia. Dorastałam… inaczej. W miejscu, gdzie trzeba było radzić sobie samemu. — powiedziała kładąc po sobie uszy. Najchętniej zapomniałaby o początkach swojego życia. Nawet odwróciła wzrok, jakby wstydziła się własnych słów.

„Za dużo.”
Cień przeciął jej myśli ostrym, niecierpliwym sykiem.

Samica zmrużyła oczy, jakby chciała go uciszyć, ale to wciąż tylko głos w jej własnej głowie.
— Mam na imię Ezayra. Przyszłam tu… bo znalazłam list. Nie wiem jeszcze, do kogo był i od kogo. — dodała ciszej unosząc na niego spojrzenie, miękkie od magii.
— A ty? Jak masz na imię?

[Kaen]

— Nie urodziłaś się w nim, ale dołączyłaś do Klanu Ognia. W pełni to rozumiem. — odpowiedział przytakując jakby dał znać, że przyjął te informacje. Spoglądał zaciekawiony w jej piękne oczęta.
— Naprawdę piękna z ciebie dama. Nawet KRÓLOWA. — rzucił bez zastanowienia.
— Mam na imię Kaen. — rzekł. — Jeśli chcesz wiedzieć więcej pytaj.

[Ezayra]

Ezi uniosła lekko głowę, jakby słowa Kaena odbiły się w niej mocniej, niż powinny. Magia wciąż pulsowała pod skórą, miękko, ciepło, nienaturalnie.
— Królowa…? — powtórzyła półgłosem, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała. Jej policzki. gdyby wilki je miały. pewnie by zapłonęły.

„Przestań tak reagować.”
Cień prychnął w jej głowie, zirytowany.

Ezayra zignorowała po raz kolejny.
— Kaen… Skoro mam pytać… — powtórzyła jego imię, jakby próbowała je zapamiętać. Zrobiła krok bliżej, zbyt pewny jak na kogoś, kto jeszcze chwilę temu chciał uciekać.
— Z jakiego jesteś klanu? Masz rodzinę? Dlaczego w ogóle tu przyszedłeś? — pytania posypały się jedno po drugim, jakby nagle naprawdę chciała wiedzieć wszystko.

„Za dużo mówisz. Za bardzo cię ciekawi.”
Cień syknął ostrzej.

Ezayra zmrużyła oczy, ale nie przestała patrzeć na Kaena.
— I… co sprawiło, że nazwałeś mnie królową? — dodała ciszej.

[Kaen]

Przymrużył nieco oczy ze zmęczenia z powodu tej miłości. Niestety magia działa i będzie działać. Uważnie obserwował samicę, która zadawała całkiem masę pytań.
— Klan Cienia. Tak, mam rodzinę. Bo lubię zwiedzać krainę. — odpowiedział spokojnie mając nadzieję, że zaspokoił jej ciekawość.
— Twoja uroda. — dodał szczerząc kły.

[Ezayra]

Odwróciła wzrok, jakby jego słowa były dla niej zbyt intensywne. „Królowa”… to brzmiało tak obco, a jednocześnie tak przyjemnie, że magia aż zadrżała pod jej skórą.
— Twoje komplementy… są bardzo śmiałe — mruknęła cicho, prawie szeptem.

„Za śmiałe. I za blisko.”
Cień prychnął.

Ezayra tylko lekko poruszyła uchem, ignorując go. Potem zawahała się, po czym odezwała się jeszcze ciszej, jakby bała się własnych słów.
— Skoro… lubisz zwiedzać… to może… mógłbyś zabrać mnie gdzieś… gdzie moglibyśmy… — urwała, szukając odwagi — …spojrzeć sobie w oczy. Tak… spokojnie. Bez pośpiechu. — dokończyła nieśmiało myśl. Jej ogon drgnął niepewnie, a spojrzenie uciekło w bok.
— No wiesz… może znasz takie miejsce. Takie… dla dwojga. — dodała pośpiesznie, jakby musiała doprecyzować swą myśl, czym prędzej.

„To głupie.”
Cień znowu syknął.

— Jeśli… chciałbyś — dodała, ledwie słyszalnie.

[Kaen]

Słuchał uważnie wypowiedzi samicy, która go pociągała. Magia miłości, bo innym wypadku to spotkanie inaczej przebiegałoby Kiedy zasugerowała miejsce na spotkanie tylko we dwoje wilk był bardzo zadowolony i przez długi czas poddał się rozmyślaniom, aby wyobrazić sobie takie miejsce.
— Jedynie to może być karczma albo legowisko. Choć nie pogardzimy innym teren. — rzekł wyrywając się z rozmyślań o tym co będzie się działo w tym miejscu.

[Ezayra]

Uniosła lekko brwi, słysząc jego propozycje. Legowisko? Zdecydowanie nie. Karczma? Też nie brzmiała jak miejsce, gdzie chciałaby z nim usiąść… zwłaszcza teraz, kiedy magia tak mocno mieszała jej w głowie.
— Legowisko… to chyba zbyt osobiste. Ale karczma… brzmi dobrze. Właściwie… jestem głodna. — mruknęła delikatnie, ale stanowczo.

„W końcu coś rozsądnego.”
Cień prychnął, ale tym razem bez jadu.

Samica spojrzała na Kaena nieco śmielej, choć wciąż z tą miękką niepewnością, którą zostawiła w niej strzała.
— Jeśli… chciałbyś mnie tam zabrać… moglibyśmy usiąść gdzieś z boku. W spokoju. I… spojrzeć sobie w oczy bez pośpiechu. — zawahała się, jakby słowa same grzęzły jej w gardle. Jej ogon drgnął lekko, a spojrzenie uciekło na moment w bok.
— To byłoby… miłe.