Wolv PBF

Na najmroczniejszym z czarnych szczytów, wysoko ponad granicą tego, co możliwe do pojęcia, stoi budowla tak obca i nierealna, że zdaje się być wyciosana z innego wymiaru. Jej powierzchnie są gładkie, zimne, pochłaniające światło, jakby sama materia sprzeciwiała się prawom znanego świata. Kształty ścian łamią logikę, będąc plątaniną ostrych kątów i lepkich zaokrągleń tworzących strukturę, która przypomina sen tańczący się na granicy obłędu. Fasady pokrywają chaotyczne symbole, drgające nieznacznym pulsem jak gdyby były żywe, a wąska wieża wznosząca się dumnie nad całością emituje blade światełko — znak, że coś w środku wciąż czuwa.