Dolina Niespodzianek

[Elbae]

Rzuciła śnieżką w Riril, niech leeeeeeeci.

[Zuartarion]

Sporo wilków spoza klanu odpadło. Zuartarion zwrócił się w kierunku Vaelcarth. Nabrał śniegu w łapy, zmrużył oko i wystrzelił pigułę w kierunku ognistego.
1d11

[Zhoryia]

Wyciągnęła łapę w kierunku Celeste, gdy ta pokazała jej zranienie. Zmarszczyła brwi, rozglądając się dookoła ale nigdzie nie znalazła ostrego przedmiotu, który mógłby je spowodować. Omiotła wzrokiem Kalahtema i zobaczyła (czy może raczej wyczuła?) krew na śniegu, ale przecież mógł się również skaleczyć, prawda? Chociaż jakoś tak mu się źle z mordy patrzyło. Na wszelki wypadek zapamiętała sobie jego oblicze.
Podrzuciła śnieżką w łapie, wychylając się zza fortu tak, że widać było tylko szare uszy. Na polu walki nie pozostał zdaje się nikt poza Potępieńcami, a to mogło oznaczać tylko jedno... chwyciła Ariesme za łapę wciągając ją do fortu, szepnęła jej coś na ucho, a zaraz potem, zza lodowych fortyfikacji wychyliła się łapa Giovanni, która rzuciła śnieżką... w Casaela

1d11

[Celeste]

śnieżka świśnięta koło ucha przypomniała jej, że to jeszcze nie koniec wojny. Zaraz zaraz, czemu Zhoryia właśnie trzepnnęła śniegiem Casaela?
Popatrzyła na swoją nauczycielkę. A potem na wilczycę, z którą chwilę temu coś szeptały. O nie, fort nie jest już bezpiecznym miejscem! Wojna domowa! Ratuj się kto szlachcic!
na szybko nabrała śniegu i cisnęła w Maylone'a. Dlaczego? Bo może inni pójdą za jej przykładem i będą chociaż eliminować służbę a nie rodzinę królewską.

1d11

Iii huk, nie mogło być jeden mniej???

Maylone, to serio nie ja, to ten inny czarny wilk. Widzisz? Mam krwawiącą łapkę, ja już nawet nie biorę udziału bo jestem ranna, serio!

[Kaimler]

Nie zajmował się dłużej wilkiem, który swoim kombinowaniem dołożył rany jego córce. Zauważył tylko, że podchodzi do niego Łap. Uchylił się kiedy jedna ze śnieżek przeleciała mu nad łbem. Na placu boju pozostaly już tylko wilki z ich klanu, więc Kaimler widząc, że rzucają w siebie nawzajem zastrzygł uszami. Pomachał obiema łapami nad łbem. Ulepił kolejną kulkę, zaledwie lekko ją zbiwszy i rzucił w stronę Łapa, by zwrócić jego uwagę na siebie.
— Mam propozycję, drogi Tęczowy kolego. — powiedział, po czym zbliżył się.
— Na placu boju zostały już tylko moje wilki, walczyli dzielnie, zasługują na nagrodę. — zaproponował, wskazując łapą na wilki lub fort, za którym się skrywali. — Co o tym sądzisz? — zapytał, strzygąc uchem.

[Maylone]

Obdarzył Celeste bardzo chłodnym spojrzeniem. Mogła być pewna, że odnotował sobie w mentalnym dzienniku jej decyzję. Natomiast samo wykonanie tego aktu zdrady... cóż, lepiej po dżentelmeńsku przemilczeć.
Otrzepał z siebie resztki śniegu po ostatnim pocisku, który go trafił, i przeniósł swoją uwagę na Kaimlera i Łapa. Nawet podszedł do nich trochę bliżej, aby lepiej usłyszeć ich wymianę zdań.

[Kalahtem]

Zerknął do boku na tego kolorowego przygłupa, co to postanowił go zaczepić. W normalnych okolicznościach pewnie by go olał ale ze względu na to kim był i jakie miał możliwości — widział w nim realną szansę na zarobek. Nie zamierzał robić sobie z niego wroga tak długo jak tylko nie było to absolutnie konieczne.
— Mhm... Zaskakująco często mi się to zdarza. — odparł więc, posyłając wilkowi nieco zblazowowqny półuśmiech. Wtedy też wymacał pod śniegiem znajomy kształt, więc oplótł palce wokół rękojeści i wygrzebał sztylet z zaspy. — Straszna ze mnie niezdara. — dodał, chowając narzędzie gdzieś za pazuchę. Kątem oka spostrzegł podchodzącego bliżej Kaimlera, a usłyszawszy jego słowa parsknął tylko prześmiewczo pod nosem.
— No nie wiem... Zasady to zasady. — on tam liczył na spektakl i żywił nadzieję, że Łap mimo wszystko nie ulegnie tej paskudnej manipulacji.

[Mizrak]

Rzucił w Maylone

[Sinister]

Oglądanie tego arcyciekawego seansu przerwało mu uderzenie śnieżki, której się już raczej nie spodziewał. Tym bardziej, że biała kula zbliżała się tuż przed jego oczami i zamiast się rozprysnąć, wybuchła mu tuż przed mordą. Uchylił łeb przyjmując impet na rogi, a długie uszy skuliły się od ogłuszającego dźwięku, znikając w długiej sierści.
— Co do kurw... — W żołnierskim, wyuczonym odruchu, złapał Sabę jak odbezpieczony granat gorącego ziemniaka i odrzucił tam, skąd przyleciał. Czyli pewnie w jakiegoś Ognistego.

[Żyleta]

Jadowicie zielone ślepia obserwowały, z nieskrywaną satysfakcją jak Meduza roztrzaskuje kubek na łbie Anataela. Od razu widać, że geny championów. Inkwizytorka zmarszczyła nos, ostentacyjnie oblizując kły w odpowiedzi na ugrzeczniony ton Potępionego. To byli ci dumni potomkowie Luteca? Miękkie faje.
— Ale ja mogę skończyć. — Odparła z rozbawieniem. Przez chwilę wyglądała jakby oceniała coś w środku, na przykład czy jednak mu nie lutnąć, ale w końcu wyciągnęła tylko łapę w stronę córki.
— Chodź, kochanie. — Wzięła Medzię pod łapę i zaprowadziła w stronę Kreona oraz Kala. Nastroszyła się lekko słysząc nagły wybuch w okolicy wilkołaka. Niemal zapomniała o ich istnieniu, co bywało zwodnicze, wszak chyba cała kraina zdążyła się już przekonać, że lubili wbijać wilkom (sojusznikom) noże w grzbiety. Zmierzyła metalowego dowódcę krótkim spojrzeniem, ale jako, że nic więcej się nie wydarzyło, szybko przerzuciła swoją uwagę na coś innego. Na Kaimlera, który próbował dobić jakiegoś śliskiego targu z Łapem.

[Rivai]

Usiadł na skraju, tam gdzie śnieg był już ubity i chłód nie wgryzał się tak dotkliwie w łapy. Przegrał — fakt — więc teraz mógł sobie pozwolić na luksus obserwowania. W łapach trzymał kubek gorącej czekolady i nie widział absolutnie żadnego powodu, by z tego rezygnować. Para unosiła się leniwie, kontrastując z chaosem przed nim. Wilki wciąż obrzucały się śnieżkami, walka trwała w najlepsze. Jeden z nich próbował coś mówić do tęczowego wilka i wyglądało to… szemranie. Rivai uniósł tylko brew, nie komentując. Dalej było już tylko lepiej: Kalahtem. Oczywiście. Znowu rozpruty brzuch. Po co poszedł, skoro i tak skończył jak zwykle, samiec tylko pokręcił głową. A chwilę później jego siostra rozwaliła komuś kubek gorącej czekolady prosto na łbie. Śnieg, wrzaski, kakao i chaos. Popił łyk, przyglądając się temu wszystkiemu z mieszaniną rozbawienia i ciekawości. Jeśli to miała być wojna na śnieżki, to wyglądało na to, że za moment na placu zostanie już tylko Klan Potępienia. I szczerze? Był ciekaw, jak to się skończy.

[Łap]

Wilki powoli traciły ochotę na walkę na śnieżki, za to wyraźnie były nagrzane na spuszczenie krwi. Łap spoglądał na to, co zaczynało się dziać przy gorącej czekoladzie i próbował sobie przypomnieć, skąd właściwie miał te nasiona kakaowca. Skoro wywoływały taki efekt.
Przekręcił łeb nieco w bok, patrząc, jak jego rozmówca nie umie w tak młodym wieku stabilnie utrzymać ostrza. Może by go poratował jakąś pochwą, ale z tym pyskiem powinien był sobie sam poradzić.
Wtedy uwaga Łapa została skupiona na czarnym wilku. który postanowił zwracać się do niego, tytułując od koloru grzywki. Już miał coś odpowiedzieć, gdy inny wilk, za plecami przemawiającego basiora cisnął śnieżką w innego klanowicza. Łap uśmiechnął się.
— Drogi Czarny kolego — zaczął i zorientował się. że brzmiało to co najmniej dziwnie. Wolał jednak się normalnie zwracać do wilków. — chyba nie jesteście zgodni pomiędzy sobą.
Wilk uśmiechnął się żartobliwie i czekał, aż Potępieńcy się wyszaleją (bez dnia gniewu).

---

— STATUS PO RUNDZIE VI —
Angoulême: 19/20
Zuartarion: 14/20
Ariesme: 12/20
Zhoryia: 20/20
Mizrak: 18/20
Celeste: 15/20
Maylone: 3/20 [-1 Vaelcarth; -7 Mizrak]
Elbae: 16/20

Lista poległych AD 2026

Kolejność odpadania:
1. Kreon: -6/20
2. Adirael: -2/20
3. Meduza: -1/20
4. Anatael: -3/20 [Bonus: +2PD]
5. Żyleta: -5/20
6. Atraks: 0/20
7. Caitlyn: -11/20
8. Kaimler: -5/20
9. Maliketh: -5/20 [+1x surowiec zwierzęcy, wilcza czaszka]
10. Sinister: -3/20
11. Rivai: -7/20 [+3PD]
12. Varjo: -9/20
13. Nyks: -3/20
14. Saya: -2/20 [+1PD]
15. Zuma: -2/20
16. Kalahtem: -5/20
17. Earendil: -4/20 [Riril -7] [+1x minerał: jadeit)]
18. Saba: -1/20 [Zhoryia -3]
19. Threthon: -4/20 [Elbae -9]
20. Rune: -7/20 [Casael -8; Zuartarion -9; Lakańa -5] [Nagroda: Miętowy cukierek — nic nie robi, poza odświeżeniem oddechu]
21. Lakańa: -1/20 [Maylone -7]
22. Riril: -3/20 [Elbae -9] [Nagroda: Dziwny kwiat — po powąchaniu którego zyskuje się 3PD.]
23. Vaelcarth: -2/20 [Angoulême -3; Casael -2; Zuartarion -3]
24. Casael: -6/20 [Zhoryia -9]
25. [Nagroda: Proszek Rudego Nosa — Twój nos nagle zmienia kolor na czerwony i zaczyna świecić w ciemności. Efekt utrzymuje się przez następny tydzień.]
[27] 2PD

[Kaimler]

Obrócił ucho do tyłu i spojrzał w tamtą stronę. Jeśli w powietrzu frunęła jakaś śnieżka, Kaimler nie zdążył tego zauważyć. Na wszelki wypadek jednak zmrużył ślepia, zastanawiając się czy ktokolwiek odważy się jeszcze rzucić śniegiem na swojego.
— Mówisz? — zapytał po prostu, zerkając na Łapa. Zamilkł na chwilę i zastrzygł uchem. — To niech się biją dalej. — dodał, siadając na zadzie w miejscu, w którym stał. Przynajmniej był poza zasięgiem toru lotu śnieżek.

Angoulême Zuartarion Ariesme Zhoryia Mizrak Celeste Maylone Elbae

[Angoulême]

Psy szczekają, karawana idzie dalej. Tym razem nie mogła wybierać spośród innych klanów, więc musiała wytypować jakiegoś Potępieńca. Padło na upiorzycę, Ariesme.

[Maylone]

Przyglądał się przez dłuższą chwilę tęczowogrzywkowemu samcowi intensywnym spojrzeniem — takim, który w dworskich realiach zdecydowanie stanowiłby faux pas. A potem powiódł wzrokiem po pozostałych Potępionych — począwszy od białej służki, a skończywszy na... "drogim czarnym koledze".
Usiadł nieopodal alfy, na znak solidarności. I, jakby od niechcenia, sam sobie rzucił śnieżką w bark. Wolał sam siebie wyeliminować, niż atakować jakiegokolwiek pobratymca (choć w głębi serca kusiło go odpłacenie się pięknym za nadobne księżniczce czy tamtemu ciemnego samcowi). A w ten sposób ułatwiał zakończenie 'zabawy' nawet w razie, jeśli pozostali mieliby kontynuować śnieżkowe potyczki.

[Mizrak]

Atakował Zhoryia bo mógł i chciał coś wygrać.

[Zuartarion]

Widząc, że "zagrożenie" w postaci innych klanów zostało wyeliminowane, rozejrzał się po współklanowiczach pozostałych na placu tego zimowego kataklizmu. Patrząc na swoją rangę, zaprzestał dalszego eliminowania wilków. Usiadł w śniegu i robił teraz za czarnego kleksa na bieli zimowej scenerii.