Jagodowe pole

[Ikarei]

Poskrobał się po brodzie.

[Blues]

— Tego ci nie powiem, bo sam nie wiem. Mało go zbieranie obchodziło. Jakby w gromadzeniu rzeczy było cokolwiek fajnego.

[Ikarei]

Blues bardzo mało gadał, a Ikarei nie był najlepszym wyłudzaczem informacji. Samo ciągnięcie za język innych — nużyło go. Porobiłby coś, ale w takim miejscu?
No nie ma czego robić... Nudny teren, ale ten surowiec chociaż znalazł, nie...
— Dobra... ja będę się zbierał. Jak coś to szukaj mnie na terenach Klanu Natury. — Bo ponoć tam bezpiecznie było.

/zt.

[Mistrz Gry]

To miejsce zostało nawiedzone przez ducha!

---

Duch ten uwielbia słodycze i to, że po śmierci może się nimi objadać bez opamiętania. Po wielu latach podkradania miodu pszczołom, ciastek z legowisk babć i waty z Podchmurnego Miasteczka uznał jednak, że wystarczy mu cukru i może opuścić ten świat. No, może jeszcze tylko zje ten ostatni słodycz na pożegnanie... albo pięć... Sposób wypędzenia: Daj duchowi pięć różnego rodzaju słodyczy. Przynajmniej jeden musi mieć magiczne właściwości. Wskazówki do odgrywania: Wesoły, lubi żartować i robić psikusy, ale przede wszystkim kocha jeść. Jeśli masz coś słodkiego w torbie — lepiej dobrze tego pilnuj.

Więcej informacji — tutaj

[Casael]

Casael wyszedł na polowanie. Ostatnio zasmakował w innym mięsie, niż rybim. Właściwie to od ostatniego polowania klanowego. Nic więc dziwnego, że chciał ponowić swój sukces żywieniowy. I tak sobie grzebał w jagodach, gdy nagle dostrzegł... ducha? Miał już ochotę się stąd zawinąć, bo ostatnia interakcja z duchami zostawiła go w stanie, w którym absolutnie nikt nie powinien był go oglądać, a już na pewno nie Celeste.
Duszek jednak figlarnie zamachał do niego i choć nic nie mówił, widać było, że go zaczepia. Casael westchnął, bo już wiedział, że znowu się w coś wpakuje. Podszedł do nieznajomego, po czym powiedział:
— Agito.
Duszek patrzył na niego chwilę, po czym przyjął formę Casaela i w ten sam sposób kopiując jego zachowanie powiedział:
— Agito.
Casael zaśmiał się zaskoczony, a zarazem rozbawiony.
— Chcesz się ze mnie nabijać?
— Chcesz się ze mnie nabijać? — usłyszał w odpowiedzi.
Wilk pokręcił łbem:
— Miło było, ale muszę iść.
— Zaczekaj — duch zmienił ton na nieco wyższy, po czym przybrał swoją starą formę. — Nie masz może czegoś slodkiego?
Casael zastanowił się przez chwilę, czy nie śni. Czy duch właśnie zapytał, czy mogą się pogościć? Uważnie przyjrzał się swojemu rozmówcy, ale nie zobaczył absolutnie nic, co by go wyróżniało. Poża tym, że zdecydowanie był martwy.
— Nie mam — odpowiedział zgodnie z prawdą. — Ale wiem, gdzie coś takiego znajdziemy.
Duszek klasnął w łapy zachwycony.

[Zaklepuję duszka]

[Casael]

jagodowe pole wydawało się idealne, by zacząć zbierać składniki.
— Pracuję od dziecka w restauracji. Co prawda rybnej, ale dodając odpowiednie składniki, możemy stworzyć pyszne rybne ciastka. Są naprawdę dobre — zachwalał wilk, prowadząc duszka prosto do jagód. — Masz tutaj.... — zaczął grzebać w torbie — ...naczynie, do którego możesz zbierać owoce. Te małe, granatowe będą najlepsze. Uważaj na pająki i kleszcze. Chociaż nie wiem, czy duchom one przeszkadzają.
Gdyby mógł, wzruszyłby ramionami. Zamiast tego wcisnął duszkowi słoik bez wieczka, samemu biorąc drugi. Podszedł do krzaczka, którego duszek nie zajął i rozpoczął zbieranie. Kątem oka dostrzegł, że duszek zabrał się za pracę.

[Casael]

Mozolne zbieranie jagód nie należało do najbardziej ciekawych zajęć. Niewątpliwie jednak potem pozwalało na przygotowanie całkiem smacznych dań. Casael więc nie wybrzydzał, czasem nawet oglądając się i poganiając duszka.
— Dalej dalej. W tym tempie nic nie zjesz do jutra — motywował nowego znajomego, samemu nie zaprzestając wysiłków by wyzbierać owoce.
Łapy miał już od nich brudne. Wilk nie musiał sprawdzać, by wiedzieć, że długo nie zejdzie mu ten kolor z białego futra. Westchnal w duchu. I tak nie zaliczał się do pedantycznych, gdy chodziło o wygląd, więc i to przeboleje. Coraz sprawniej szło mu zrywanie jagód i zostawianie w spokoju reszty krzaka. Do tego stopnia, że po (oczywiście dłuższej) chwili miał już cały słoik. Zakrył go, schował do torby i dołączył do duszka. Ten też sobie całkiem nieźle radził, ale potrzeba pomocy była nieunikniona. Casael więc przysiadł i zaczął z nim zbierać. Gdy skończyli chciał włożyć słoiki do torby, gdy nagle rzucił mu się w oczy miętowy cukierek, który w zeszłym roku dostał w Czas Zjednoczenia. Wyciągnał go i podał duszkowi.
— Proszę, czeka nas daleka droga — powiedział.
Duszek zajadł się ze smakiem, a potem... chuchnął takim oddechem, że szron osiadł Casaelowi na uszach. Wilk zaśmiał się i otrzepał.
— Chodź.
I umieściwszy zbiory w torbie ruszył w kierunku morza. /zt