Leśna dziupla

[Yvarrah]

wydobycie : miód

Każdy próbujący zdobyć miód dodatkowo do wymagań zbieractwa wykonuje rzut kością 1k6, aby sprawdzić skutki interakcji z rodziną pszczół. Jeśli wynik wynosi:
1-4, to brak ataku pszczelej rodziny (66,7% szans)

Pszczoły nie atakują, a postać zdobywa surowiec bez użądlenia.
5, to atak ostrzegawczy (16,7% szans)

Postać zostaje kilkukrotnie użądlona, przez co traci-2 PŻ.
6, to atak roju (16,7% szans)

Postać traci-6 PŻ od licznych użądleń wściekłego roju.

1d6


Yvarrah akurat szedł sobie przez las, kiedy do jego uszu dotarło bzyczenie. Zastrzygł jednym z nich, jakby próbując się upewnić, co właściwie czuje. Tak naprawdę po prostu chciał oszacować, skąd i z jak daleka dobiega ten dźwięk. Bo skoro już znalazł się blisko pszczół, a pszczoły znajdowały się zwykle blisko miodu... dlaczego miałby nie skorzystać z okazji?
Odnalazł właściwe drzewo i właściwa dziuplę, więc postanowił wykorzystać okazję. Jako alchemik zwykle miał ze sobą jakieś szklane cudeńka, zatem sięgnął do torby po jedno z naczyń. Ostrożnie zbliżył się do barci, starając się nie dotykać owadów. Niczym przyjemnym jest dostać żądłem w środek nosa, prawda?

[Yvarrah]

Wybrał z dziupli nieco miodu, który następnie (nie bez trudu, bo kleiste to-to było!) wsadził do naczynia. Zamknął je i oddalił się ostrożnie od dziupli. O dziwo udało mu się nie nabawić nowych bąbli. Pomacał się jeszcze krótko, jakby próbując się upewnić w tym, że nadal był w jednym kawałku. Uśmiechnął się pod nosem.
A potem czmychnął, na wypadek, jakby latające insekty zamierzały jednak ukarać go za zuchwałosć, którą się przed momentem wykazał. Szybko, szybko!

/zt.
/ + 1 x miód

[Ophelia]

Zbieractwo — miód

Ophelia długo jeszcze szła przez tropikalną gęstwinę, aż wilgotne powietrze stało się lżejsze, a ciężkie, szerokie liście ustąpiły miejsca smuklejszym pniom i bardziej znajomemu zapachowi żywicy. Las zmieniał się stopniowo przekształcając się z dusznej, splątanej dżungli w spokojniejszą, bardziej neutralną leśną przestrzeń, gdzie światło łatwiej przebijało się między koronami drzew. Drzewa były smuklejsze, rosły rzadziej, a ich korony były luźniejsze, między gałęziami widać było niebo. Idąc wypatrywała miejsc, które pomogłyby jej orientować się w przyszłości w terenie. Zatrzymała się obracając dookoła własnej osi. Wyczuła w powietrzu zapach wody. Chwilę kluczyła, az znalazła niewielki strumień wody. Dobry punkt orientacyjny. Wykorzystała chwilę, aby napić się. Pobyt w gorących miejscach wzmagał pragnienie. O dziwo tu tez było ciepło, a przynajmniej cieplej niż w pozostałej części lasu. Nie widziała tu śniegu i nie czuła zapachu zimy. Ruszyła dalej po tym krótkim postoju. Dalej, na lekkim wzniesieniu, rósł charakterystyczny skupiskowy zagajnik młodych drzew, niemal w równym półokręgu, jakby ktoś celowo je tam posadził. Zapamiętała go. Po drugiej stronie, wśród paproci, leżał przewrócony pień porośnięty mchem. Instynktownie już budowała w głowie kolejna mapę nowego miejsca. Zaczynając wędrować za samicą gekonika, nigdy nie podejrzewałaby, że zwiedzi tyle nowych miejsc.

[Ophelia]

Słodka, gęsta woń wyraźnie odcinała się od zapachu żywicy i wilgotnej kory. Zatrzymała się natychmiast, unosząc lekko pysk i nasłuchując. Bzyczenie było ciche, jednostajne, niepokojące. Na początku łatwo było je pomylić z wiatrem w liściach, dopiero po chwili można było się zorientować, że to nie wiatr. Kilka kroków dalej dostrzegła potężne drzewo z nietypowo rozwidlonym pniem. W jego wnętrzu pulsowało życie. Wokół wejścia krążyły pszczoły-strażniczki, zataczając nerwowe, czujne kręgi. Przysiadła chowajac się za jednym z drzew. Wiedziała, że jeden nieostrozny ruch i wszystko skończy się źle. Dała sobie czas na obserwację intensywnie zastanawiając się, w jaki sposób zabrać stąd troche miodu. Jak go przenieść? Nie miała żadnego pojemnika, ani niczego podobnego. Spojrzała pytająco na swoje łapy, jakby one znały odpowiedź. Miała kawałek drogi do przejścia, przez las i dżunglę aż do zatoczki, z czymś co będzie przyciagac owady. Oblizała nos, trochę nerwowo. Odłamała za pomocą zębów kawałek kory z opadłej gałęzi. Urwała też większy liść. Wydawało się jej, że jak zanurzy liść, a potem zawinie go korą, stworzy coś w rodzaju prowizorycznej osłony. Zerknęła niepewnie na gniazdo biorąc gwałtowny wdech.

[Ophelia]

Wstrzymała oddech. Serce biło jej szybciej, ale nie cofnęła się. Podeszła do dziupli najciszej jak się dało. Szła powoliiii, bardzo ostrożnie, zamierając po każdym kroku. Pszczoły krążyły wciąż tym samym rytmem, jakby nie zauważyły jeszcze zagrożenia. Kiedy była wystarczająco blisko, uniosła łapę wsuwając liść w głąb dziupli, tak żeby zebrać miód. Na powierzchni liścia pojawiła się złocista warstwa, powoli spływająca ku krawędzi. Czuła słodki zapach, który kręcił ją w nosie. Jeszcze chwila. Jeszcze trochę. Już prawie miała nadzieję, że umknie nie zauważona ale nagle bzyczenie zmieniło ton. Z jednostajnego szumu na ostrą falę dźwięku. Pierwsza pszczoła uderzyła ją w łapę, a potem druga i trzecia!
— AH !! — wydała z siebie urwany pisk, cofając łapę i zamykając oczy. Ból był piekący, ostry, jakby ktoś wbijał jej w skórę rozżażone igiełki. Ogon drgnął nerwowo, uszy przywarły do głowy. Przez ułamek sekundy chciała rzucić wszystko i zniknąć między drzewami. Niestety potrzebowała miodu. Z zacisnietymi zebami cofnęła się gwałtownie. Wyrwała liścia z dziupli i odskoczyła potykając się o korzeń. Pszczoły jeszcze przez moment krążyły wokół niej agresywnie, ale gdy zwiększyła dystans, wróciły do drzewa. Ophelia opadła na ziemię kilka metrów dalej. Łapa pulsowała bólem. Skóra była zaczerwieniona, w kilku miejscach, lekko spuchnięta. Z jej pyska wyrwało się kolejne ciche popiskiwanie, tym razem bardziej bezradne. Nachyliła się i zaczęła intensywnie wylizywać użądlone miejsce, próbując choć trochę złagodzić pieczenie. Dopiero po chwiil wróciła do sprawy miodu. Liść był lepki, cięższy niż wcześniej, pokryty złocistą warstwą. Drżącymi ruchami zawinęła go w kawałek kory, tworząc prowizoryczny pakunek. Niezgrabny, krzywy, ale zamknięty. Westchnęła cicho, z bólu i ulgi jednocześnie. Jeszcze raz wylizała łapę, potem ostrożnie podniosła zawiniątko z ziemi. Odwróciła się i ruszyła w drogę powrotną. Przez ramię jeszcze parę razy spojrzała na dziuple, upewniajac się że pszczoły nie będą jej gonić.

/zt

[Melvine]

/ zbieractwo: miód


Pustynia będzie musiała poczekać. Zamiast tego Melvine po drodze zahaczyła o leśną dziuplę. Kropla miodu z całą pewnością dobrze zrobi lekarstwu, które samo w sobie bywa naprawdę nieprzyjemnie gorzko. Zbliżyła się więc do dziupli, której odnalezienie okazało się banalnie proste — po części dlatego, że znała już przecież drogę, a po części kierowała się dźwiękami pszczół. Cóż, w krainie pełnej magii prawdopodobnie nieźle funkcjonowały również teraz, zimą.

Czy Melvine dogada się z pszczołami:
1d2

[Melvine]

Jak się miało okazać, zima widocznie wpływała na pszczoły nieco bardziej, niż samica uważała. Całkiem możliwe, że miały dzisiaj dobry dzień. W każdym jednak razie, kiedy Melvine poprosiła pszczoły o odrobinę miodu, te... odsunęły się na boki, jakby chciały ułatwić samicy dostęp do miodu. Zaskoczyło ją to. Zebrała porcję, nie nadużywając gościnności insektów.

W ramach podziękowała przyłożyła łapę do podłoża, tuż obok drzewa. Śnieg się roztopił, muśnięty mocą słońca, po to jedynie, by zaraz wystrzeliła trawa i piękne, kolorowe kwiaty. Wilczyca chociaż w ten sposób mogła się odwdzięczyć — dając pszczołom nieco kwiatów tuż pod noskami, przynajmniej do momentu, aż zima nie dorwie tej niewielkiej wyspy ciepła pośród lasu.

/ zt.
/ Zebrano: 1 x miód

[Melvine]

/ zbieractwo: miód


Czy Melvine dogada się z pszczołami?
1d2

---

Wracając na tereny KLanu Natury postanowiła zrobić przystanek w lesie. Może nawet niekoniecznie miała po drodze bo komu chciałoby się sprawdzać mapę, jak nie ma za wiele czasu i klepie posty na szybko, lecz nie wydawało się, aby jej to jakkolwiek przeszkadzało. Melvine rzadko się gdzieś spieszyła; zdecydowanie wolała podziwiać widoki i delektować się jej darami, już zwłaszcza, że znajdowała się w jakże sobie naturalnym środowisku — lesie.
W pewnym momencie posłyszała leniwie bzyczenie pszczół, ku którym się bez zastanowienia udała. Nie wbiła się jednak łapą po miód, bo byłoby to niegrzeczne, a ona niegrzeczna przecież nie była. Spróbowała więc najpierw uprzejmie poprosić owady o odrobinę miodu, bo czemu — skoro potrafiła — nie miałaby z nimi rozmawiać?

[Melvine]

Owady zaś, być może mając na względzie ostatnią biesiadę do której przyczyniła się Melvine, nie miały nic przeciwko. Rozsunęły się na dwie strony, pozwalając szarej wilczycy bez żadnych trudności zebrać nieco miodu. Uśmiechnęła się, podziękowała i znów pozwoliła sobie na drobny rewanż. Musnęła łapą trawy, a spomiędzy jej źdźbeł wychyliło się sporo kolorowych kwiatów, uginających się od nadmiaru pyłku!
— Dziękuję — odpowiedziała, zapakowała miód i ruszyła dalej.

/zt.
/zebrano: 1 x miód