Dolina Niespodzianek

[Anatael]

— oj wiesz, na pewno wiesz — mruknął do siebie, podniósł się i też pobiegł.

1d6

[Bursztynowy Świt]

Pędzil ile sił! i jeszcze trochę!

1d6

... tylko, że nie w tą stronę

1d6

[Melvine]

Nie zniechęcała się, biegła dalej.

1d6

9 —> 15

Ojej, znalazła jakąś porzuconą paczuszkę.

1d19

A w paczuszce znalazła liście dębu.

[Mavi Alov]

Kontynuował. Nie zamierzał się poddawać, nawet, jeśli sytuacja była beznadziejna. Wciąż jednak byli tacy, ktorzy znajdowali się od mety jeszcze dalej, niż on, prawda? Wszystko może się zdarzyć.

1d6

1 —> 3

Zawsze mogło być gorzej. Coś mogło go pokusić, żeby pójść w drugą stronę.

[Arithra]

Tup, tup, tup.

1d6

1 —> 2

Powoli, ale sukcesywnie, do przodu!

[Karmelitta]

Szła dalej.

1d6

1 —> 3

[Naiara]

Szła dalej.

1d6

3 => 4

Ale chyba zapatrzyła się na Budzigniewa i Gniewomira, jakby było w nich coś znajomego... I dlatego szła powoli!

[Myrvain]

1d6

3 —> 6

Ale się chłopak rozpędził! Aż się wywrócił. Pewnie połamał sobie biodro i będzie się paskudnie leczyć przez wiele miesięcy...

[Megeleti]

Dalej się ścigała. Choć — jak widać — nie tak, by wygrać za wszelką cenę, lecz powoli, z elegancją.

1d6

Dzięki temu z gracją przeskoczyła przeszkodę. (2 PD)

[Złocisty Zmierzch]

No, dobra, flirt — flirtem, ale... TO PRZECIEŻ WYŚCIG~!!!!
A on miał DWÓCH braci do pokonania!
Ruszył dalej.

1d6

Przeskoczył jakiś śmieć. Byle bibelot go nie zatrzyma!!!!!!!!!111111111 (2PD)

[Yvarrah]

W sumie całkiem tutaj wygodnie.

[Zhoryia]

Kaimler jak zwykle nie miał szczęścia u Łapa. Ale nie przejmował się tym, zazwyczaj działo się tutaj coś ciekawego i można było zaobserwować coś ciekawego. Na przykład jak zwykle ciekawą szlachciankę, której widok zawsze go podnosił na duszy.
— Agito Zhoryio. — przywitał się z nią również uprzejmie, jak na siebie. — Ten wilk to Łap. Czasem przychodzi i rozkłada tu te swoje graty. Przy odrobinie szczęścia można się tutaj nieźle obłowić. — odpowiedział jej i zastrzygł uchem. Gdy ruszyła, sam również przeszedł (zgodnie z rzutami z poprzednich postów, bo rzuciłam za dwie tury). Zatrzymał się, kiedy Zhoryia prawie padła jak długa. Jeden kącik pyska drgnął mu na krótko, ale ostatecznie chrząknął i uniósł lekko podbródek, kiedy sama wilczyca zachowała się z klasą, której nie miała połowa krainy razem wzięta.
— Panienko Zhoryio, gleba układa się dzisiaj wyjątkowo pomyślnie.. — powiedział nieco głośniej, by go usłyszała.

To chyba było ich dwoje, bo zwykle bardzo uważnie patrzyła pod łąpy. No chyba, że była na balu u królowej i chciała na siebie zwrócić uwagę jakiejś pięknej szlachcianki. A może teraz też chciała po prostu zwrócić na siebie czyjąś uwagę?
Na komentarz Kaimlera lekko opuściła pysk w dół tłumiąc odgłos rozbawienia, ale szeroki uśmiech i tak powoli wpełzł na jej lico, więc przycisnęła nadgarstek do ust zerkając na wilka z ukosa i starając się zachować nadworną prezencję.
— Na razie nabyłam tylko siniaka. — Odparła rozbawiona jego uwagą.
— O tam... czy to nie księżniczka Celeste? — Zagaiła nagle ogniskując spojrzenie na niewielkiej, czarnej postaci, która była kilka pól przed nią (nimi).

// w tym poście się nie ruszam, bo strata tury

[Sinister]

Stał i patrzył ze zdegustowanym wyrazem mordy, jak Riril pokazująca mu język wyprzedza go o dobre kilkanaście pól. Yakrrat, trzeba było brać umiejkę od pieprzonego migota.

/strata tury

[Noýhiga]

Tak, to na pewno była Tarahai! ♥ ♥ ♥

[Żyleta]

Uśmiechnął się do Żylety i potrzepał uchem, po którym go dotknęła.
— Kreon mówił, żebym nie znikał Ci z oczu, ale nie wyglądasz jakbyś się bała. — powiedział i przyjrzał się jej, przekrzywiając kufę na jeden bok.
— Chodźmy. — powiedział do obojga (jeśli Kalahtem tu jeszcze był) i sam ruszył do przodu kilka kroków.

Zaśmiała się wesoło, gdy samiec wspomniał słowa jednookiego.
— Słowo Króla jest święte, prawie tak, jakby przemawiał sam Chaos. — Odpowiedziała mu i niczym w lustrze, sama przekrzywiła pysk zerkając na niego w ten sam sposób. — Ale racja, nie boję się, dopóki rzucasz cień, zawsze będę w stanie Cię dogonić. — Odwzajemniła jego uśmiech.

1d6

#10 —> #16

16. Dodatkowy rzut kostką 1k6.

1d6

#16 —> #17

17. Znajdujesz minerał (rzut 1k9, który to surowiec)

1d9

5. Jaspis

Ruszyła do przodu znów zręcznie przeskakując między cieniami, całkiem sprawnie jej to szło i już miała lecieć dalej, gdy spostrzegła jak w ziemi coś się błyszczy. To pewnie jakis fant Łapa. Mógł być to zwykły śmieć, ale zaryzykowała i zatrzymała się na moment, aby mu się przyjrzeć z bliska. Kamień wyglądał na wartościowy, więc podrzuciła go w łapie i schowała.

[Sovillo]

O nie, obydwaj bracia chyba go wyprzedzali, teraz na pewno było widać, że kiedy oni biegali dookoła wulkanu on dosypiał w grocie. Powinien był się jednak bardziej przyłożyć. Chociaż wyprzedzić tatę!

1d6

#4 —> #5

5. Cofasz się o wynik rzutu 1k6.

1d6

#5 —> #1

1. Nic się nie dzieje

Chyba przez przypadek pobiegł w drugą stronę, stanął dezorientowany i jeszcze raz zerknął na biegnące wilki. Czemu oni wszyscy szli w przeciwnym kierunku? Usiadł i podrapał się za uchem.

[Neffrea]

Biegła dalej.

1d6

9 —> 12

O, znalazła coś. Na pewno się przyda do amuletów!

1d27

Łuski pancernika. Oho, czyżby amulet odporności, znowu?

[Ammat]

1d61d6

wtuptał na pole 12. O jakieś fanty1d27

skóra

[Gniewomir]

Tuptał wesoło dalej.

1d6

9 => 10

[Ammare]

1d6

o znalazł surowiec1d19

znalazł meliske, przyda się