Wolv PBF

Akurat znalazła się w okolicy. Kto wie, być może nawet minęła się z dwójką adeptów Potępienia? Tak czy inaczej, kiedy tylko dotarła do wodopoju pochyliła się ku wodzie, coby ugasić pragnienie. Jak na razie nie trafiła nawet na ślad Nifret, całkiem, jakby córka specjalnie unikała jej osoby. Czy to możliwe? A może opuściła już dawno krainę, a ona nadal łudziła się, że wcale nie jest aż tak bardzo beznadziejną rodzicielką? Westchnęła cicho, patrząc na własne odbicie.
I właśnie wtedy wiatr przygonil do jej nosa znajomą woń. Odwróciła głowę, odszukując zarys ciemnej postaci.
— Amaia? — rzuciła z nutą zaskoczenia, wpatrując się w ulokowaną kilkanaście metrów dalej postać.


Amaia

Poruszyła lekko jednym z uszu, kiedy dotarło do niej specyficznie przywitanie. Kiedyś już je słyszała. Całe wieki temu, gdy znalazła Nifret pośród mieszanki Księżycowych i Cienistych. Niedyskretnie poruszyła nozdrzami, zmniejszając dystans pomiędzy nią a Amaią. Wciąż uczyła się zapachów klanów, więc nie mogła mieć żadnej pewności, czy ma rację, czy się może myli.
— Zapuściłaś korzenie w Księżycu? — spytała więc. Cóż, spotkanie to nie przypominało ciepłego przywitania po latach rozłąki. Niemniej między siostrami już od jakiegoś czasu nie było najlepiej, prawda?

Zmarszczyła lekko brwi na uwagę siostry.
— Jeśli masz na myśli "nie dołączyłaś do żadnego klanu", to masz rację — powiedziała spokojnie, dość chłodno. To nie tak, że nie zależało jej na poprawnych relacjach z siostrą. Jednak pomiędzy nią, a Amaia, było nieco kwasów wcześniej. Kwasów, które przez ostatnie lata po prostu zżerały dziewczyny od środka, nie mając ujścia na zewnątrz. Naiara poruszyła lekko jednym z uszu. Czego, jak czego, ale że Am zostawi dom i wyruszy za nią to się nie spodziewała. Bo owszem, była niemal przekonana, iż to właśnie ona jest powodem obecności czarnej w tej krainie.
— Jak się odnajdujesz w klanie? — spytała po prostu. Dawne urazy, dawnymi urazami, ale skłamałby, gdyby kiedykolwiek powiedziała, że nie tęskniła za siostrą ani nie zastanawiała się, co u niej słychać. Kochała ją, nawet, jeśli nie zawsze było im po drodze.

Zmrużyła lekko ślepia. Dlaczego miałaby krzyczeć na Amaię? Przecież wszystko, co było "do wygarnięcia" już jej wygarnęła. Nie jej problemem było, że Amaia jej słowa zwyczajnie zlała, a przynajmniej takie wrażenie miała Nai. Przechyliła lekko mordę. Nie była z tych, co krzyczą bez wyraźnego powodu. Nawet na Alexa chyba nigdy nie powrzeszczała tak fest, jak — być może — powinna. Odetchnęła głębiej.
— Nie mam powodu, żeby krzyczeć — odpowiedziała spokojnie, rzeczowo.
Za moment jednak lekko się wzdrygnęła. Arkhan. Wyprostowała się i spojrzała na siostrę nieco oceniająco, zupełnie, jakby to czarna miała się z tamtym czarusiem puścić, a nie ona sama.
— Jasny, skrzydlaty, złote oczy? — spytała tylko, mrużąc lekko ślepia. Czy to możliwe, żeby chodziło o tego samego typa?

Arithrze całkiem przyjemnie rozmawiało się z Ophelią — na tyle przyjemnie, że po całej akcji dziergania czapek dziewczyny postanowiły udać się na wspólne polowanie. Ari, jako ta nieco bardziej doświadczona, wybrała miejsce oraz zwierzynę, chociaż — rzecz jasna — przed podjęciem decyzji poznała zdanie swojej towarzyszki.
— Myślę, że przy wodopoju bez większych trudności znajdziemy jakąś zwierzynę. Myślę, że jelonek błotny będzie doskonałym wyborem: mięsa może niewiele, ale na dwie paszcze powinno wystarczyć. No i jest raczej mniej wymagający, a prawdę mówiąc — jestem nieco zmęczona tym dzierganiem, więc nie pogardzę czymś łatwiejszym — przyznała, uśmiechając się niewinnie w stronę samotniczki.
Podniosła łeb i zaczęła się rozglądać. Jeśli jakaś zwierzyna znajdowała się w okolicy — z pewnością musiała od czasu do czasu zawitać u brzegu wodopoju, by ugasić pragnienie. Oblizała leniwie mordę, szukając spojrzeniem jakichkolwiek znaków, świadczących o niedawnej obecności jelonków lub przynajmniej sugerujących, dokąd mogła się udać oraz jak bardzo dawno temu. Poruszające się rytmicznie nozdrza świadczyły o tym, że wzrok nie był jedynym zmysłem, który zaprzęgła do roboty. Nos samicy również pracował na najwyższych obrotach, analizując mieszaninę zapachów (a tych w takich miejscach zazwyczaj było sporo). Na razie oddzieliła woń zajęcy i małych ptaków czy niewielkich gryzoni, wszak nie tego dzisiaj szukali. Spojrzeniem próbowała dojrzeć jakieś kawałki sierści, odchody, może tropy kopyt odbitych w błocie.
Kroczyła niespiesznie, starając się przemieszczać jak najciszej — na wypadek, jakby faktycznie ofiara znajdowała się bliżej, niż przypuszczala na obecną chwilę.

Poruszyła uchem, kiedy Ophelia wspomniała o wrogach. W milczeniu skinęła łbem, zgadzając się z towarzyszką. Podobnie, jak ona — Ari nie wychwyciła woni innych wilków czy niedźwiedzi. Widocznie obecnie jedynie one miały ochotę na kotlet z jelonka. Poderwała łeb ku górze, zastrzygła uszyma, gdy dopadło ją przeczucie, iż coś usłyszała. Szybko jednak zorientowała się, iż to jakaś wiewiórka, która widocznie nadal jeszcze nie udała się na zimowe odpoczywanie. Pewnie gromadziła skarby na ostatnią chwilę. Uśmiechnęla się pod nosem, bo ta myśl zdała jej się z jakiegoś powodu całkiem wesoła.
Odbiła nieco od wodopoju, szukając teraz w zaroślach. W pewnym momencie natrafiła na coś, co wyraźnie ją zaintrygowało, więc zatrzymała się i poświęcila nieco więcej czasu na węszeniu w jednym miejscu. Odszukała spojrzeniem koleżankę i gestem głowy wskazała, by podeszła bliżej, a potem spojrzeniem wskazała na świeżo wydeptaną ścieżkę, prowadzącą ku wschodowi, pomiędzy zaroślami. NIe była pewna, czy jelonek uciekł w las, czy kręcił się po okolicy; trop był jednak całkiem świeży, podobnie, jak świeże były bobki znajdujące się nieopodal. Nie byla w stanie określić na obecną chwilę, ile sztuk się tutaj przewinęło; wiedziała jednak, że było to maksymalnie kwadrans temu. Miały szczęście, ofiara nie mogła oddalić się za daleko.
— Nie mógł odejść daleko — szepnęła.
A potem ruszyła wydeptaną ścieżką, ostrożnie i cicho stawiając łapy. Starała się ustawiać jak najbardziej pod wiatr, chociaż ten prawdopodobnie nie ułatwiał zadania — zazwyczaj w końcu wieje od zbiorników wodnych, które znajdowały się z boku wilczyc.

/ możesz opisać, co znajdziemy :D

Skłoniła delikatnie pyskiem, kiedy Ophelia zgodziła się z jej osądem. Co dwa nosy to nie jeden, czy coś takiego.
Pomysł, by ściąć drogę przez paprocie wydał się jej całkiem dobry, choć odrobinę ryzykowny — w gęstwinie liści łatwiej o błąd, a nawet ten drobny można przepłacić utratą zwierzyny. Niemniej uznała, że ryzyko jest dość niskie, a wizja skrócenia drogi oraz zyskania sojusznika w wietrze wydała się jej nad wyrz kusząca. Skręciła zatem zgodnie ze wskazówkami towarzyszki, uważając, by nie nadepnąć na jakiś liść, który mógłby zaszeleścić zbyt mocno lub na jakąś suchą gałązkę, która mogłaby się skrywać pośród liści. Teraz, jesienią, zdradzenie się jakimś drobnym szmerem było dość prawdopodobno, bo zalegające tu i ówdzie, schnące liście z pewnością nie były pomocnymi. Arithra starała się więc przemieszczać jak najciszej, jak najostrożniej. Szła więc nieprędko — czym się nie przejmowała, wszak ofiara znajdowała się na tyle blisko, iż nie było potrzeby gnać na złamanie karku.
Zatrzymała się na moment, kiedy towarzysząca jej samica wspomniała o tym, iż zwierzyna odbija w bok. Zastrzygła uchem, próbując wysłuchać szmeru zwierzyny, jednocześnie uważnie sluchała pomysłu kompanki. Skinęła jej lekko mordą i pochyliła się nieco ku niej, by mieć pewność, że samotniczka usłyszy jej szept:
— Dam ci chwilę, żebyś się do niego zbliżyła i potem ruszę.
Plan był prosty — jeden wilk z jednej strony, drugi — z drugiej. Miały szczeście, bo trafiły na pojedynczą sztukę, co ułatwiało sprawę. Gdyby całe stadko ruszyło do ucieczki, łatwo byłoby o uraz, a przecież o to chodziło, by nie wilczą krew przelewać. W ślad za Ophelią opadła miękko na ugiętych łapach, pochyliła łeb, przykleiła ogon i uszy do ciała. Starała się być jak najmniejsza, zajmować najmniej przestrzeni i ograniczyć maksymalnie ryzyko, że zahaczy o jakieś rośliny, szelestem których zdradzi się ze swoją obecnością nazbyt szybko.

Prawdopodobnie Ophelia ruszyła w kierunku jelonka, na co Ari dała jej kilkadziesiąt sekund. W gąszczu i mgle szybko straciła ją z oczu, co wzięła za dobry znak — oznaczało to bowiem, iż jelonkowi również będzie niełatwo spostrzec rudą w zaroślach. Policzyła jeszcze do dziesięciu, po czym ruszyła w stronę samotnego kopytnego. Najpierw powoli, przy ziemi, a gdy znalazła się dostatecznie (przynajmniej w jej mniemaniu) blisko stworzonka odbiła sie potężnie tylnymi łapami i rozprostowała ciało, działające niczym rozprężająca sie właśnie sprężyna, by nadać sobie prędkości. Kilka susów dzieliło ją od jelonka.
I chociaż ten rzucił się do ucieczki, zdał sobie sprawę z zagrożenia nieco nazbyt późno. Wziął odwrót, nieświadom tego, iż prawdopodobnie właśnie gnał prosto w paszczę Ophelii. Arithra starała się nie znajdować bezpośrednio za zweirzyną, świadoma tego, jak łatwo dostać kopem prosto w mordę. W pewnym momencie złapała w szczęki bok uda zwierzątka, te jednak dało radę się wyrwać, w amoku walki o przetrwanie boleśnie nadeptując na jedną z przednich łap Ari. Ognista zaklęła cicho pod nosem, na moment gubiąc rytm.

Na szczęście dzisiaj nie była tutaj sama.
Ranny jelonek wciąż próbował przetrwać, więc kiedy tylko poczuł swobodę (nie bacząc na ranę w nodze) rzucił się znów do biegu.

/ możesz na spokojnie ją dobić i mamy to ♥
Pamiętaj tylko, żeby uwzględnić utratę żyćka

Dotarła do towarzyszki w momencie, gdy skracała życie jelonka. Przystanęła zatem, bo nie było sensu, by pchała się w wir walki — zwłaszcza, że jej towarzyszce naprawdę świetnie poszło, a ofiara raptem pół chwili później wydała ostatnie tchnienie. Czas oczekiwania poświęciła na wylizywanie łapy — zwyczajny odruch, mający miejsce u psowatych, kiedy doznają jakiegoś urazu. Masowała językiem obolałe miejsce, nadal jednak czujna (chociaż wątpiła, aby jelonek miał nagle ożyć, raczej nie podejrzewała samotniczki o zdolności nekromanckie).
Uśmiechnęła się do samicy, pochwyciwszy jej spojrzenie. Zaprzestała pielęgnacji.
— Świetna robota. Jesteś cała? — zapytała, a jej spojrzenie odruchowo powędrowało w kierunku zranionego policzka kompanki. Nie wydawało się, by rana była duża i pewnie kwestią kilkudzisięciu godzin było jej zaleczenie, niemniej wolała i tak dopytać. — Jeśli potrzebujesz pomocy, w klanie Ognia mamy dobrych uzdrowicieli — dodała, uśmiechając się delikatnie.
Podeszła bliżej jelonka, stwierdzając, że tak ślicznej skóry dawno nie widziała.
— Pogniewasz się, jak zbiorę z niego płat skóry? To dość cenny surowiec — wyjaśniła. Głupio byłoby jej po prostu oskórować stworzenie, do którego przecież obie miały równe prawo.


Ophelia
/ jest super! Rozliczyłam już nas tutaj — na podstawie tego rozliczenia możesz odebrać 4 PD w tym miejscu (możesz nawet zacytować mój ostatni post, tylko zmień sobie tam wartość PD, bo dostałam jeden więcej za profesję myśliwego)

Uśmiechnęła się wesoło na wieść, iż Ophelia jest cała. Co prawda stan jej policzek nieco temu przeczył, jednak Arithra była niemal pewna, ze to drobiazg. Zresztą zaoferowała pomoc medyka, a jej koleżanka obiecała skorzystać jeśli zajdzie taka konieczność — więc chyba wszystko było wyjaśnione. Pokiwała głową na znak, że słyszała, zrozumiała oraz zaakceptowała wypowiedź rozmówczyni.
— Cóż, mówią o nas, że jesteśmy tymi, którzy mają się sprzeciwiać siłom Chaosu. Jestem tu stosunkowo od niedawna, więc nie wszystko nadal wiem, ale... Ogólnie prosty scenariusz, pałętali się Cieniści, więc Feniks powołał nas jako strażników Harmonii — powiedziała spokojnie, biorąc się za oskórowanie zwierzyny. Działała dość szybko i sprawnie, pewnie nawet miała jakiś sztylet na podorędziu, bo raczej gołymi łapami tego by nie zrobiła. — Z zasady ci, co kierują się sercem, braterstwem, honorem, pokorni i sprawiedliwi, lecz tez waleczni, kiedy trzeba, choć zazwyczaj konfliktów nie zawiązujemy — a przynajmniej nie bez istotnych powodów. Ale wiesz... W klanie zawsze jest tak, że są jednostki mniej pasujące do schematu, nawet mimo ogólnego akceptowania przyjętych w dniu dołaczenia wartości — podsumowała krótko, podnosząc oczy znad skóry. Zgabny płat zabrała, zwalniając więcej przestrzeni dla towrzyszki. Głodnej towarzyszki. Niegrzecznym byłoby kazać jej czekać.
— Zapraszam do posiłku — rzuciła wesoło, zwijając skórę.



/ zebrano: 1x skóra

Z drugiej strony jelonka Ari oddzieliła sobie fragment mięsa. Nieduży — zupełnie, jakby czuła, iż skoro zebrała skórę to nie powinna nadużywać i żreć za dużo mięsa. Poruszyła jednym z uszu, gdy Ophelia odniosła się do strażników harmonii, mimowolnie uśmiechając się na brzmienie tych słów. Przyjemnie prezentowały się obok siebie, niczym zgrabny komplet, którego szkoda rozdzielać.
— Jedna z naszych dróg rozwoju nazywa się Drogą Harmonii. Cheruby i serafy to wilki najmocniej w tej sztuce zakorzenione, potrafiące samą myślą koić i leczyć. — Co prawda używały do tego własnego zdrowia, ale jakoś obecnie w narracji nie chciało to wybrzmieć na tyle dobrze, by Arithra chciała o tym wspomnieć. A może po prostu sama nawet o tym nie wiedziała? W końcu to zdecydowanie nie było jej powołanie.
— Wiesz, czytałam gdzieś legendę o siłach chaosu, które wieki temu roztoczyły się na świat, chcąc niszczyć, plugawić i zabijać. Element rozkładu był jednym z sześciu pierwiastków budujących świat, zgodnie z poleceniami tak zwanej Istoty Pierwszej. Pośrodku terenów zajmowanych przez te elementy znajdowała się ziemia neutralna, pozbawiona magii. Oddzielała ona żywioły, dzięki czemu, izolowane, zachowały między sobą równowagę i nie dochodziło między nimi do konfliktów. Każde z nich miało swe przeciwieństwo, zatem trwała harmonia. Ogień stał naprzeciw wody, powietrze naprzeciwko ziemi, a energia przeciwko rozkładowi. No i pewnego dnia ten ostatni chciał więcej, bardziej, mocniej, więc zaczął sie rozlewać poza swoje granice. Burzył tym samym cały porządek świata — opowiadała spokojnie, co jakiś czas biorąc sobie krótką przerwę na kęs posiłku. Wierzyła, iż jej towarzyszka nie będzie miała nic przeciwko. — Energia, zgodnie ze swoim powołaniem, próbowała równoważyć chaos, lecz tego było, cóż, za wiele i nie dawała zwyczajnie rady. Wkrótce dopomógł jej ogień. Pozostałe elementy też postanowiły się dołączyć do tej nierównej walki, każdy ze swoich pobudek, mniej bądź bardziej szlachetnych, lecz mimo to szło im słabo. Powstał świat, jaki znamy dzisiaj, gdzie te elementy przeplatają się na każdym kroku, w różnych proporcjach, są obecne w codziennym życiu. Chaosu jednak wciąż pozostawało najwięcej. Ogień zstąpił więc na ten nowy świat pod postacią Feniksa, ptaka zbudowanego z płomieni. Wiedząc, że walka z rozkładem jeszcze się nie skończyła, chciał przewodzić istotom, którym ruszył wraz z energią na ratunek. To nasz przewodnik, wskazujący drogę i napędzający do działania — wyjaśniła. Może początkowo nie zamierzała streszczać przeczytanej ongiś opowieści, ale... jakoś tak samo wyszło, o.
Zaśmiała się cicho, życzliwe, gdy koleżanka wspomniała o tym, że mogłaby się od niej wiele nauczyć.
— Sama wciąż się uczę. Każde polowanie jest inne, zaskakuje czymś nowym, nieważne, w ilu nie wzięłabyś udziału — rzuciła pogodnie, bo od razu założyła, iż o to chodziło rozmówczyni.
Na jej "pycha" odpowiedziała szerokim uśmiechem.