Wolv PBF

Rozległa, surowa równina rozciąga się aż po horyzont, pozbawiona życia i zieleni. Wilcze tradycje głoszą, że to miejsce było świadkiem honorowych pojedynków – zarówno pojedynczych osobników, jak i całych klanów. Powody starć bywały różne: od rutynowych treningów po głęboko osobiste urazy i zatargi. Każde starcie zostawiało po sobie ślady na tej bezwzględnej ziemi.
Mimo że ziemia wielokrotnie nasiąkała krwią walczących, żadna roślina nie zdołała się tutaj zakorzenić. Pustka równiny zdaje się podkreślać brutalność dawnych pojedynków, a jej bezkres i surowość przypominają o nieugiętej sile natury, która ani nie przebacza, ani nie nagradza. To miejsce, gdzie historia splata się z ciszą i surowym pięknem martwego krajobrazu.

Fayra ugięła łapy, siadając przy znalezisku. Zaczęła delikatnie usuwać piasek i kamyczki, uważając, by nie uszkodzić cennego korzenia. Ten zdawał się ciągnąć głębiej, splatając się z ziemią jak sieć. Przez chwilę wahając się, zsunęła pazury i zaczęła ostrożnie podważać ziemię. Sucha gleba opierała się, ale w końcu jeden z segmentów ustąpił. Zapach korzenia wzmocnił się – był drażniący i niemal piekący w nosie. Tak, to z pewnością on.

Z ostatnim ruchem łapy Fayra wysunęła korzeń Żmijowca z ziemi. Był długi, powyginany i lekko lepki od soku, który błyszczał w zachodzącym słońcu. Wilczyca obejrzała go uważnie, upewniając się, że jest nienaruszony. Owinęła znalezisko w suche źdźbła trawy i schowała do małego zawiniątka z liści, które miała przy sobie. Z wdzięcznością spojrzała na miejsce, z którego go wydobyła – w tej surowej ziemi kryła się siła. Ruszyła z powrotem ku terenom natury, czując, że jej lemoniada będzie... naprawdę wyjątkowa i oczywiście ma nadzieję, że zasmakuje Morri.

ZDARZENIE INDYWIDUALNE
_____________________________

Opierając się na użyczonym przez jasną wilczycę barku opuścił arenę, wychodząc na Martwe Równiny. Oczywiście samica zdążyła mu wspomnieć, jak nazywa się ta rozległa połać niczego i musiał stwierdzić, że nazwa ta jest jak najbardziej adekwatną. Szli powoli, dostosowując się do tempa rannego seniora. Zdecydowanie potrzebował Tenebris florum, miał nadzieję, że natrafią na tak teraz mu wskazaną bylinę.
Dwie pary oczu rozglądały się uważnie dookoła, zarówno wypatrując rośliny, jak i potencjalnego zagrożenia. Znajdowali się na otwartym terenie, do tego on osłabiał ich duet.

Anioł Stróż

— Ostatnim razem widziałam te roślinę gdzieś tutaj... — odezwała się niegłośno, przerywając przedłużającą się ciszę. Nawet sępy dały im spokój, zostając ponad areną. Świat dookoła milczał. Jakby dawno już zakończył swe istnienie.

Skinął jej powoli łbem. Czuł, że z każdą kolejną chwilą słabnie, jednak wiedział doskonale, że nie miał czasu na odpoczywanie. Bakterie szalały w najlepsze w ranie, a on jedynie modlił się, że nie zdążyły się jeszcze rozpełznąć po całym krwiobiegu. Każda chwila mogła być jego ostatnią.
Los dzisiaj był dla niego łaskawy. W spękaniu w glebie dojrzał nieco bladozielonych, niemalże wręcz szarych, niewielkich płatków. Wskazał gestem głowy roślinę, prosząc towarzyszkę, aby zaprowadziła go bliżej. Klęknął przy bylinie, wsunął w nią nos. Potrzebował kwiatów, a jak na złość żadnego nie widział... Już niemal stracił nadzieję i zaczął już poszukiwać planu B, kiedy natrafił na fioletowoszare płatki. Dokładnie takie, jakimi opisywała je babka. Zerwał roślinę i ostrożnie roztarł pomiędzy łapami płatki na proszek, który następnie wmasował w ranę.
— O ile babka nie kłamała, roślina ta ma silne właściwości odkażające, wspomaga gojenie się ran — wyjaśnił. W duchu miał nadzieję, że pomaga również pod kątem ewentualnych blizn; miał ich dość sporo i doprawdy nie potrzebował kolejnej. Podniósł oczy na lica samicy i skłonił jej nisko głową. — Dziękuję — szepnął cicho. — Czy mogę ci się jakoś odwdzięczyć? — spytał, nie odrywając od niej spojrzenia. Lubił na nią patrzeć. Nie podejrzewał, że przed śmiercią zdąży znowu to poczuć. Niewiele o niej wiedział, nawet nie znał Jej imienia... A jednak wcale mu to nie przeszkadzało, by obdarzyć ją sympatią. Prawdopodobnie stał się ofiarą głębokiej wdzięczności, jaką wobec niej wyhodował. Była jego Aniołem Stróżem. Uratowała mu skórę.

Anioł Stróż

— Najpierw powinieneś odpocząć — odpowiedziała łagodnie, gestem głowy wskazując na wysoką skałę, która rzucała dość cienia, aby mogli się w nim ulokować. — Między innymi od palącego słońca, dość ci już witaminy D na dzisiaj — powiedziała spokojnie, prowadząc go pod kamień. Słońce wisiało dość nisko ponad horyzontem, lada moment wyprze je księżyc w swym orszaku gwiazd, zalewając niebo granatem.

Poczuł się bezpiecznie. Dawno tak się nie czuł. Nawet nie wiedział, kiedy, zasnął.

A Ona czuwała nad spokojem jego snu.

Gdy się ocknął, Ona wciąż czuwała.
— Dziękuję... — Miał wrażenie, że ostatnio nie mówił jej niczego innego. — Dlaczego mi pomagasz? Czemu tracisz czas, na starą łajzę, której nawet nie znasz? — zagaił, szczerze zainteresowany motywami wilczycy. Odwróciła głowę ku niemy. Gwiazdy, pochłonięte przez głębię jej oczu, jaśniały intensywnie, jak jeszcze nigdy wcześniej żadne inne się nie odważyły. A on tonął w tym spojrzeniu, zafascynowany oraz nieco przerażony.

Anioł Stróż

— Przypominasz mi mojego ojca — odpowiedziała po prostu, poruszając przy tym delikatnie krańcem puszystego ogona. — Jemu nie potrafiłam pomóc. Mam nadzieję, że zmażę choć część tego dyshonoru niosąc pomoc innym, jemu podobnym — dodała, a jej spojrzenie nagle przygasło. Gwiazdy zniknęły.

— Przykro mi — powiedział spokojnie, unosząc jedną z przednich łap, by zetrzeć tę subtelną łzę, którą próbowała ukryć przed nim, odwracając głowę. Za stary był na podobne numery i znał je zbyt dobrze. W końcu sam niejednokrotnie uciekał się do podobnych zachowań.

Anioł Stróż

— Długo zostaniesz? Kraina oferuje o wiele przyjemniejsze tereny, nie wszędzie jest tak... przytłaczająco, jak tutaj — szepnęła, wytrzymując ciężar wejrzenia jego bladoszarych, niemal pozbawionych kolorytu, oczu.

— Nie zamierzam tutaj zostawać. Widzisz... Tak żyję od kilku lat. Pojawiam się, zabawiam rozmową i opowieścią... A potem podążam dalej. Zawsze znajdzie się ktoś, kto potrzebuje odpowiedniej historii, a ja staram się ich dostarczać. Tutaj.. — westchnął, odsuwając palce od jej delikatnego, miękkiego policzka. — Tutaj moje historie nie są potrzebne. Dlatego jak tylko dojdę do siebie, zamierzam ruszyć dalej — wyjaśnił szorstko. Znacznie bardziej szorstko, niż zamierzał. Niesmak ostatnich wydarzeń wgryzł się w jego język, miękką myśl zmieniając ostrymi zadziorami rozżalenia w niezbyt aksamitny ton głosu. Czuł się fatalnie; zupełnie, jakby właśnie odgrywał się na niewinnej wilczycy. Mało tego — na wilczycy, dzięki której wciąż znajdował się na tym, a nie na tamtym, świecie, chociaż pewnie tam już sam diabeł grzał mu siedzenie.

Anioł Stróż

Samica skinęła głową, przez kilka sekund nie odzywając się ani słowem. Zupełnie, jakby rozważała, co powiedzieć i w jaki sposób skonstruować komunikat. — Rozumiem. Szkoda. Uważam, że jest tutaj cała masa wilków, którym przydałaby się dobra opowieść, niosąca cenny morał... — zawiesiła głos. Cóż, mieszkała niedaleko areny chłonącej krew rozlewaną bez większego powodu. Za niedalekich sąsiadów miała Klan Cienia. Miała prawo do podobnej opinii (miałaby do niej prawo także bez tych czynników).

Myrvain nie był pewien, czy to sam przekaz, czy raczej zawód w głosie — coś jednak sprawiło, że zadrżał w środku. Dawno nikt nie dał mu odczuć, by potrzebował jego obecności; by potrzebował obecności Słowa. Odwrócił spojrzenie, niczym zawstydzone szczenię — którym przecież nie był już co najmniej od dekady.
— Jak mogę ci się odwdzięczyć? — spytał cicho.

Anioł Stróż

— Nie oczekuję niczego w zamian — odpowiedziała z naciskiem, na tyle mocnym, że Myrvainowi zrobiło się głupio, że w ogóle to zaproponował. Powinien był się tego spodziewać; anioły były bezinteresowne w swej ofiarnej wspaniałomyślności.

Skinął jej nisko łbem, pozwalając sobie na zmianę pozycji — ułożył się brzuchem na glebie, zadzierając delikatnie głowę, by móc na nią patrzeć. Jej milczenie traktował jako zgodę. Nie miał jednak wobec niej złych czy niecnych zamiarów, znał granice i nie zamierzał ich przekraczać. W jego wieku po prostu się nie godziło.
— Opowiesz mi coś o sobie? — poprosił.



Resztę nocy spędzili na rozmowie. Im więcej mu o sobie opowiadała, tym większym darzył ją szacunkiem i tym głębiej zatapiał się w fali zauroczenia, nabierającej wielkości niszczycielskiego tsunami. Wiedział, że zatracenie to przepłaci boleśnie. Wiedział, że był zbyt stary, by wyzbyć się dawnych przyzwyczajeń.
Ale przez te kilka godzin, kiedy za jedynego świadka mieli księżyc, mógł o tym nie myśleć.
Mógł marzyć. Nie robił tego od tak bardzo dawna, że zdziwiło go, iż w ogóle jeszcze potrafił.


A kiedy ciemność rozdarły pierwsze promienie wschodzącego słońca, udali się w stronę wilczej osady, gdzie mieszkała Ona. Odprowadzenie jej do domu było choć niewielką namiastką tego, co mógł dla niej uczynić. Oddany, zauroczony, zaangażowany bardziej, niż wypadało...


Kto wie, może poznanie lepiej tego świata i zostanie nieco dłużej wcale nie było takim złym pomysłem?

/zt.

Dawno nie miała okazji polować. Dzisiaj jednak nie było z nią ani Iskariota, ani Caitlyn, ani też nie mogła liczyć na wsparcie kogokolwiek z klanu. Dlatego miała nieco ograniczone możliwości. Pewnie gdyby chodziło o posiłek zadowoliłaby się byle czym, ale nie to ją tutaj przywiodło. Dzisiaj zamierzała zdobyć ofiarę dla Svahrice. Rozejrzała się po równinach, zastanawiając się, co mogłaby tu spotkać — ze zwierzyny, z którą mogłaby sobie w pojedynkę poradzić. Prawdopodobnie było to niezłe miejsce, aby spotkać jakieś niewielkie antylopy, co wydawało się już być całkiem niezłym darem dla bogini. Oblizała leniwie mordę.
Zaczęła się uważnie rozglądać — nie tylko za zwierzyną samą w sobie, lecz także za jakimikolwiek znakami, że ta znajdowała się tutaj niedawno (lub nieco dawniej, ale wtedy musiała liczyć dodatkowe minuty na dogonienie zwierzyny, dość zresztą szybkiej oraz zwinnej). Kupy, kępki sierści, obgryzione gałązki, odbite w podłozu ratki.. Deszcz był jej sprzymierzeńcem, bo wilgotne podłoze było bardziej podatne na tego typu tropy.

W końcu do nozdrzy wilczycy dotarła woń, której szukała. Zapach antylop. Nie byla pewna, jednak stawiałaby na raczej średnie stado, liczące od 10 do 15 osobników. Pewności jednak nabierze nieco później. Ruszyła więc dziarsko przez równinę, próbując nie kaleczyć się o ostre rośliny, których — jak na złość — było tutaj całkiem sporo.
W końcu dojrzała kilka sztuk. Stado liczące 13 osobników (aż się uśmiechnęła pod nosem, bo — waidomo — liczba super pechowa) pasło się w najlepsze, skubiąc leniwie trawy i liście krzewów. Oblizała powoli mordę. Wiatr uderzał ją w mordę; niósł zapach ofiar ku drapieżcy, co było dobrym znakiem. Ugięła się na łapach i opadła miękko niżej, znikając pośród szarawych, suchych roślin. Podeszła najbliżej, jak mogła, nie ryzykując, iż spłoszy stworzenia. Te bowiem co ułamek chwili ruszaly uszyma, czujne i uważne.
A potem, kiedy miała je niemal na wyciągnięcie łapy, po obraniu dorodnej samicy, ruszyła biegiem w kierunku ofiary. Nie patrzyła już na nic innego; liczyło się jedynie to, by jak najszybciej wyrwać życie ze smukłego ciała impali. Stado rzuciło się do ucieczki, w charakterystycznych podskokach próbując czmychnąć przed przeznaczeniem.

Nie poddawala się. Podobnie, jak impale — ona rownież była calkiem szybka oraz zwinna. Jej łapy, sprawiajace wrażenie zdeformowanych, idealnie sprawdzały się podczas pogoni. Gnała więc za upatrzoną sztuką, nie przejmując się, iż tamta od czasu do czasu nagle skręcała, aby zmylić pościg. Znacznie większym problemem było to, iż cholery te potrafiły skakać nawet 3 metry wzwyż. I właśnie jeden z takich skoków, którego nie dojrzała w porę zaaferowana tą konkretną, upatrzoną przez siebie sztuką, zakończył się solidnym kopniakiem w ramię, przez które wypadła na moment z rytmu. Zaklęła siarczyście, w ostatniej chwili asekurując się przed upadkiem. Straciła cenne metry, musiała więc dać z siebie jeszcze więcej.
W końcu dogoniła impalę, odbijając się mocno z zadnich łap i rzucając na antylopę mniej więcej w chwili, gdy jej smukłe nogi wylądowały z zadziwiającą miękkością na podłożu. Uderzyła z całym impetem w tylne kończyny ofiary, przewracając ją, by potem doskoczyć do jej szyi. Nie zabila jej. Ofiara dla bogów powinna być żywa. Zelżyła nacisk i uderzyla z całej siły ofiarę w łeb, skutecznie ją ogłuszając. A potem, by ta nie mogła jej uciec, potężnymi szczękami złapała jej wszystkie cztery nogi, gdzieś na wysokości stawów. Oblizała mordę. Poczula głód — ale nie mogła sobie pozwolić na uszkodzenie ofiary (dosłownie) bardziej, niż to konieczne.
Złapała wciąż żywe stworzenie i zaciągnęła na tereny Klanu Cienia.

/ polowanie zakończone sukcesem
/ zt.