Wody Miłości

[Lucidique]

KONIEC zbieractwa: Skarb Włóczykija x1,


Trochę potrwało nim odnalazła to czego potrzebowała... Ah... Sporo łażenia i jeszcze więcej obserwacji. Szła jesień i wszystko było piękne, ale tak bardzo się ze sobą zlewało. Naprawdę trzeba mieć dobry wzrok. Przemierzała teren teraz ostrożniej, by nareszcie dojrzeć coś — coś, co mogłoby być celem.
Podążając za zapachem i cóż — tym co widziała, nareszcie dotarła do przedmiotu, rośliny...
Wykopała ją i oddzieliła od matecznika...
Potem oddaliła się w tylko jej znanym kierunku.

/zt.

[Lucidique]

Zbieractwo: Skarb Włóczykija,

Lucidique powróciła ku wodom miłlości, bo to wlaśnie tu ostatnio znalazła owy potrzebny jej surowiec. Obiecała Ammat'owi, że dla niego zdobędzie przedmiot.
Wzięła powietrze do płuc i wypuściła, po czym ruszyła śmiało przed siebie.
Za pomocą wzroku, węchu miała jak wcześniej — w planach odnaleźć owy skarb. Była zdeterminowana i pełna sił. Poruszała się dość śmiało, penetrując kolejne centymetry i metry owego miejsca. Jeszcze nic nie poczuła...
Ale była pewna, że jeszcze jednego włóczykija tutaj zdobędzie, ot co.

[Lucidique]

KONIEC zbieractwa: Skarb Włóczykija x1,
Tym razem miała trochę więcej szczęścia, bo po krótszej przechadzce — do jej nozdrzy dotarł charakterystyczny zapach, który już wiedziała z czym ma kojarzyć.
Skarb Włóczykija...
Ruszyła więc w jego kierunku — galopem, a gdy znalazła się na miejscu, to gwałtownei wychamowała...
I tak jak za pierwszym razem, wykopała roślinkę, zabrała jej 'owoc' i oddaliła się.

/zt.

[Lorcan]

Nie mógł wymyślić sobie normalnej łani, tylko jakąś czarną? On w życiu żadnej nie widział, ani o żadnej nie słyszał, więc zaczynał myśleć, że Lorcan wymyślił sobie coś co jest niemożliwe do zdobycia.
— Jak ta historia została poza krainą to możesz się na to wypiąć. Kto cię tu znajdzie? Uniósł brew. Jak widać oni nie mogli znaleźć Marcusa, więc ktoś kto by go ewentualnie tutaj szukał miałby z tym problem.
— Ech, pomogę ci z tym jeśli będziesz potrzebował, ale nie wiem gdzie znaleźć takie zwierzę.

prawdę mówiąc, Lorcan też zastanawiał się czy ona faktycznie istnieje, ale gdy jeszcze kołysał się na statku niesionym przez fale, wszystko wydawało się być tak proste.
Sugestia Malvarga zaś, na chwilę wydawała się przesunąć jakieś trybiki w jego głowie. Może to byłoby wyjście? Może...
— Może powinienem to rozważyć? — zamyślił się, przysiadając na chwilę. Gdzieś w głębi jego głowy jakiś głosik przypominał mu, że jest to wciąż jakieś ryzyko, ale czy skitranie się tutaj i zerwanie z przeszłością nie mogło by być lekarstwem na wszystkie dotychczasowe problemy?

[Málvarg]

— Jesteś tu, ze mną. Ganianie za jakimiś magicznymi stworzeniami to niepotrzebne ryzyko. Jakby jeszcze obydwaj wiedzieli gdzie tej łani trzeba szukać to już w ogóle ryzyko pełną gębą. Przysiadł obok niego. Nie był może lekarstwem na wszystkie Lorcanowe zmartwienia, ale robił co mógł.

Lorcan

[Lorcan]

wargi zadrgały mu w uśmiechu, szczypnął Málvarga u nasady ucha.
— I jak to sobie wyobrażasz? Będziemy włóczyć się po krainie, starając się nie nadepnąć Klanom na odcisk? — zapytał nie tyle nieprzekonany co do samego pomysłu co raczej do potencjalnych konsekwencji. Tak naprawdę ledwo się poznali i chociaż Lorcan niewątpliwie dawno nie bawił się w niczyim towarzystwie tak dobrze, starał się jednak pamiętać o dotykaniu ziemi łapami.
Tam za morzem miał dom, może nie specjalnie kochany i ważny, ale względnie stabilny. Myślenie o tym, że miał tu zostać, wymagało zastanowienia się co dalej.

[Málvarg]

— Jeśli chcesz adrenaliny to możemy im naciskać na odciski, ale to się może źle skończyć. Skulił lekko ucho. Mu takie włóczenie się nie przeszkadzało. Żaden klan i jego zasady go nie ograniczały. Z drugiej strony w razie czego nie mógł liczyć na niczyją pomoc, ale coś za coś. Liznął go w bok pyska.
— Ja ci nie bronie dołączenia do klanu. Ale jak wrócisz za morze i mnie tu zostawisz to może mi być trochę przykro. Tak troszeczkę. Lorcana sie trochę uczepił, ale jak taka będzie jego decyzja to się odczepi.
Lorcan

[Naakka]

Przyszła się pogapić na wody miłości — czy jesienią też są takie piękne.... Cóż, czy się zawiodła? raczej nie. Stała blisko wód, wpatrując się w zachodzące słońce... chociaż zaraz zapadnie zmrok.

Kaen

[Kaen]

Hop siup. To Kaen radośnie zwiedzał tereny tej krainy. Niewiedział kiedy wyszedł poza rejon Klanu Cienia. Kiedy tak chodził po terenie nie dostrzegł samicy i na nią wpadł.

Naakka

[Naakka]

Nagle coś małego i czarnego uderzyło w jej łapę... Spojrzała w dół... Biała grzywka? — Zarazo, czy Ty zmalaleś...? jeszcze bardziej? — Nie zdziwiłaby się, gdyby to miało miejsce.
Przyglądała mu się z uwagą.

Kaen

[Kaen]

Pomasował łapką swój łepek. Nagle usłyszał ten piękny głos i skierował swoje oczy. Czy kolejna wilcza jednostka nazwała Kaena Zarazą? Przekręcił łeb na jej słowa.
— Wytłumacz mi kim jest Zaraza? — spytał stanowczym tonem glosu i nawet uwodzicielsko tupnął łapką.
— Jaka pani jest piękna! — po krótkiej chwili palnął głupstwo.

Naakka

[Naakka]

No cóż... ten maluch był podobny, jeśli nie taki sam... Naprawdę Zaraza był niskim wilkiem, a Kaen niewiele od niego odstawał...
— Taki wilk, psotnik, czasem nagradzał, czasem karał, ale głównie psocić potrafił... podobny do Ciebie, nisko, z białą grzywką na głowie. Yyyy.... — Zacięła się, bo kolejne słowa wilczka wprawiły ją w osłupienie!
— D-dziękuje? — Odparła, i zamrugała powoli. — Jesteś Zarazą, jesteś jego synem? — Zapytała ciekawa.

[Kaen]

Maluch postanowił zbliżyć się do tej pięknej damy. Szkoda, że był zadledwie szcznięciem. Ta wilczyca wydała się aniołem.
— Czy pani jest aniołem? — spytał zaciekawiony. Pozwolił sobie wejść pomiędzy przednie łapy białej damy o czarnych włosach i niebieskich oczach. Przytulił się do jednej łapy.
— Czy ten Zaraza nowi jakieś imię? — spytał. Narazie wstrzymywał się z zdradzeniem imion swych rodziców.

Naakka

[Naakka]

Wydawała... cóż, nie miała na koncie żadnego zabitego wilka = więc w pewnym sensie... + te skrzydła, choć nieloty, nadal przypominające te z ksiąg, anielskie.
— Nie, jestem zwykłą wilczycą. — Zaśmiała się na jego slowa. Był przesłodki.
— Nie znam jego prawdziwego imienia, ale zwali go Zarazą, Panem zagadek... i jeszcze jakieś... — Musnęła nosem jego czoło, gdy się tak weń wtulił. Jej dzieciaki szybko urosły i nie mogła się nimi nacieszyć.

[Kaen]

— Do jakiego Klanu pani należy? — spytał zaciekawiony. Jeśli okaże się, że będą śmiertelnymi wrogami to będzie szczerze tego żałował, ale Klanu Cienia nie zdradzi.
— Lucidique & Ammat to moi rodzice, więc ten cały Zaraza nie może być ze mną spokrewniony. Jak wiemy naturą może z nami płatać figle. — rzucił mając na myśli wygląd przypominający Zarazę. No w końcu się dowiedział coś o nim!

[Naakka]

— Jestem Księżycową, mały. — Odparła mu, i poklepała po główce.
— Może, może.. nie znam twoich rodziców, Ah... i imię Zaraza to nie jego prawdziwe imię, chyba... Jak wyglądają twoi rodzice i jak się nazywasz? — Nie pytała o Klan, nie myślała o tym, to był szczeniak — niewinny i swą słodyczą ją zauroczył. Nie miała możliwości zajmowania się swoimi dzieciakami. Tak czas szybko płynął...

[Kaen]

— Żaden z rodziców nie wygląda jak ja. — rzekł spokojnie. Kiedy anielica go pokelała po łebku to on uśmiechnął się. Jeszcze bardzie wtulił się w jej łapę. Ah gdyby był starszy to mógłby spokojnie wyznać jej miłość.
— Opowie mi pani o Klanie Księżyca? — spytał zaciekawiony najwyraźniej. Zmartwił się, że jego rodzice zniknęli i nie starają się go uczyć, a on zrobi wszystko, aby tę wiedzę zdobyć.
— Mam na imię Kaen, a pani? — zapytał.

Naakka

[Naakka]

— Ah... w sumie to ja do matki jestem podobna... chyba... nie pamiętam jej... ale tata był kojotem. — Nie wiedzieć czemu, zupełnie na luzie zaczęła malcowi opowiadać o swojej przeszłości.
— Tak, tak... Klan Księżyca jest przede wszystkim naturalny, jednakże... nie przepadamy za Klanem Potępienia i Ognia, ah... i od niedawna jeszcze jeden, ale nie chce na razie o tym gadać. — Za chwilę się otworzy. — Miło mi, ja jestem Naakka. — Uśmiechnęła się ciepło... — Klan Księżyca włada magią lodu i można by rzec, że kosmosu? yyy... trochę możliwości gadania z rzeczami, tzn przedmiotami. to droga snów tak zwana, i są jeszcze tacy co panują nad grawitacją. Mamy niezwykła rangę w swoich szeregach, nie uwierzysz, ale to Wilkolak! — Byłą ciekawa jak wilczek zareaguje na to słowo.

Kaen

[Kaen]

— Mógłbym śmiał zasugerować, że mnie natura obdarzyła wyglądem: czarne futro i białe włosy, a u pani na odwrót. — powiedział uśmiechnięty do wilczycy. Naprawdę jak na obcy Klan to ucieszył się, że spotkał taką anielicę.
— Chciałbym mieć jakąś pamiątkę po pani, ale aż głupio prosić. — powiedział do niej wilk. Nie miał pomysłów co mógłby mieć po niej.
— WILKOŁAKI?! A czy one nie są starszne? — dodał.

Naakka

[Naakka]

— Oczywiście! jsteśmy przeciwieństwami, jeśli chodzi o wygląd. — Zaśmiała się energicznie...
Wilczyca nareszcie usiadła. Sięgnęła łapą do skrzydła i wyrwała sobie dwie lotki... — Proszę. — Podarowała Kaen'owi dwa swoje piórka... jako pamiątkę.
— Są! i niebezpieczne. Szczególnie pełnią, wiesz co to pełnia? — Zapytała tajemniczo!