Wolv PBF

Nie wiedząc, że ma siły niewiele więcej niż ofiara, którą sobie upatrzyła, pojawiła się w okolicy gorącego źródła. I chociaż prawdopodobnie było to wyjątkowo atrakcyjne miejsce dla niejednego wilka teraz, kiedy jesień zbijała temperatury (zwłaszcza nocami) o dobre kilka stopni, o tyle sama Karmelitta zdecydowanie preferowała chłodniejszy klimat. W zasadzie trafiła tutaj przez zwyczajny przypadek, podążając przed siebie, chcąc znaleźć jakąś przekąskę. Najchętniej dorwałaby jakiegoś gronostaja czy inną łasicę, bo i nieco mięsa z tego było, i stanowiła wyzwanie większe niż byle biedronka.
Tak, gronostaj to zdecydowanie dobra opcja. Pytanie tylko, czy znajdzie tutaj jakiegokolwiek? Zaczęła się uważnie rozglądać po tym zakątku kniei, chcąc odszukać jakiekolwiek sygnały, mogące prowadzić do prostego wniosku: "coś tutaj było". Widziała zagięte źdźbła trawy oraz naruszone zarośla, widziała nawet jakieś odciski racic czy kopyt — jednak zdecydowanie nie tego szukała. Jej ofiara miała małe łapki, o ostrych pazurkach, było zwinne i całkiem szybkie. Na pewno nie zostawiało śladów równie wyrazistych.
Zaprzęgła go pracy uszy i nos, na chwilę dając oczom wytchnienie. Koncentrowała się na innych bodźcach.

Na moment zamarła w bezruchu, kiedy do jej nozdrzy dotarła woń małego drapieżnika. Dokładnie tego samego, którego poszukiwała. Gronostaj. Był gdzieś niedaleko, wiedziała to już na pewno. Zapach, który pochwyciła, był całkiem świeży. Pospiesznie władowała nos w trawę, w miejscu, gdzie czuła go najmocniej. A potem niestrudzenie ruszyła tropem zwierzyny, nie zrażając się, iż chodzila w zasadzie w kółko, obchodząc źródełko kilkukrotnie dookoła. Widocznie gronostaj poszukiwał tu jakichś robaczków czy czym tam się łasicowaty żywił, kręcąc się po okolicy. Skoncentrowana zaś na odszukaniu stworzonka Karmelitta nie zauważyła tej dziwnej trasy.
Przystanęła w końcu, bo zapach zatrzymał się przy pniu. Cholera, drapieżnik pewnie wlazł na drzewo. Niekoniecznie jej się to podobało, bo — wyobraźcie sobie! — sama po drzewach chodzić raczej nie umiała. Owszem, niższe gałęzie były w porządku, o ile potrafiła do nich dosięgnąć, ale pień był zdecydowanie zbyt pionowy, a ona nazbyt ciężka, by bez trudności wleźć za zwierzyną. Czy się poddała?
Oczywiście, ze nie.
Zwłaszcza, że spojrzenie turkusowych oczu spoczęło na dziupli, położonej może ze trzy metry powyżej trawy. Czy to możliwe? Zmrużyła lekko powieki, przez moment przyglądając się dziurze w korze. I wtedy zorientowała się, iż jej posiłek sam się właśnie posiłkuje, na pisklętach, pewnie jakichś nazbyt późno wyklutych biorąc pod uwagę porę roku. Nie był to jednak jej problem. Ona koncentrowała się na czymś zupełnie innym.

Odgłos walki i cichego mlaśnięcia świadczyły o tym, że gronostaj właśnie kończył obiad. Karmelitta odruchem sama się oblizała, bo widocznie byla bardziej głodna, niż do niedawna zakładała. Wpatrywała się w dziuplę, bo przecież jej własna przekąska powinna lada moment opuścić miejsce zbrodni.
Nie pomyliła się wcale. Gronostaj po krótkiej chwili wysunął nos, a potem i całą resztę ciała, ostrożnie schodząc z drzewa. A tam czekała już na niego Karmelitta, skryta po drugiej stronie pnia, uważna oraz czujna. Gdy tylko łapki ofiary znalazly się przy trawie, różowa ruszyła do ataku, zakleszczając bez pudła kły na karku łacicowatego. Ten zakwilił, wywijał ciałem i łapkami, próbując zadrapać Karmelkę. Niestety, nie miał szans, aby wyrwać się z imadła wilczych zębów. Nacisnęła mocniej, miażdżąc krtań zwierzaka, z którego ułamek chwili później uleciało życie.
Pospiesznie zeżarła posiłek, a potem po prostu się oddaliła. Bo co więcej miałaby tu robić?

/ zt.
/ polowanie zakończone sukcesem