Wolv PBF

— Miło mi cię poznać, Lysanthirze — rzekł spokojnie, pokornie pochylając głowę. Szanował młodość. Czasami wręcz żałował, że własnej nie wykorzystał jakoś lepiej, ale oddał się przegranej przecież sprawie. Był chyba ostatnim Strażnikiem Słowa; jako ostatni opuścił Dolinę, która była jego domem. — Tam, gdzie się narodziłem, nazwano mnie Myrvain — odpowiedział uprzejmie, przystanąwszy przy jakimś głazie, o który bez pardonu się oparł bokiem. Wędrówka była jedynym, co trzymało go przy życiu — a przynajmniej tak czuł sam główny zainteresowany. Bał się, iż jeśli przystanie w jednym miejscu na zbyt długo, Szept upomni sie i o niego. Możliwe, że był zwyczajnym uciekinierem, jednak wcale nie chciał się do tego przyznać. Słowo wciąż go napędzało.
— Świat wciąż się zmienia, mój drogi. Raz zmiany zachodzą gwałtownie, innym razem przemykają ledwo zauważalne, nieuchwytne; wymykają się uwadze i świadomości. Czasami tafla morza zachowuje spokój, fale ledwo ja muskają. Innym razem woda poddaje się gwałtownemu sztormowi, rozlewa się po ogromnym terenie, wyrywa okowom logiki i sensu — mówiąc patrzył w kierunku horyzontu. W pewnym momencie zmienił nieco pozycję i przysiadł, czego zapewne pożałuje już wkrótce, kiedy przyjdzie mu wstać, zmuszając krnąbrne kości i mięśnie do posłuszeństwa.
— Jednak wszystko ma swoje miejsce; wszystko ma właściwy czas — kontynuował dość cicho, jakby wypowiedzenie każdego kolejnego zdani sprawiało mu ból (lub przynajmniej pewien dyskomfort). — W Dolinie Szeptów, z której pochodzę, na świat przyszedł ongiś wilk. Rósł na oczach moich i pozostałych Strażników Słowa. Jednak różnił się znacznie od pozostałych mieszkańców Doliny. Veldrin żył samotnie, trzymał się na uboczu, nie potrzebował ni krztyny czyjejkolwiek uwagi. Nie szukał towarzystwa, nie pragnął stada – wystarczały mu jego własne ścieżki i jego własne myśli. Pewnego dnia zaszedł daleko, aż na brzeg morza. Nigdy wcześniej nie widział takiego bezkresu. Siedział długo, wsłuchując się w szum fal, aż na horyzoncie zebrały się ciemne chmury. Nadchodził sztorm.
Najpierw wiatr był tylko szeptem; potem jednak przerodził się w potężny, donośny ryk. Morze podniosło się gniewnie, fale rozbijały się o brzeg, a piasek uciekał spod łap pustelnika. Wtedy poczuł on lęk – przecież nigdzie nie miał schronienia. Ale nie uciekł. Został i patrzył, jak burza tańczy; obserwował w skupieniu, jak morze walczy samo ze sobą. W końcu sztorm ucichł. Niebo przejaśniało, a na brzegu leżały rzeczy, których nigdy przedtem tam nie było: muszle, rozbite kawałki drewna, bursztyny połyskujące w słońcu. Morze cofnęło się, pozostawiając po sobie coś nowego. Wtedy Veldrin zrozumiał: burza nie przyszła, by go zniszczyć; burza przyszła, aby zmienić świat. Od tamtej pory nie lękał się już zmian. Wiedział, że nawet jeśli wszystko nagle przewróci się do góry nogami, po sztormie zawsze zostaje coś nowego – ważne, aby wilk, potrafił to przyjąć i uczynić swoim. — Spojrzenie bladoszarych, pozbawionych blasku oczu spoczęło na facjacie brązowego samca. — Zmiany są jak sztorm – mogą przestraszyć, mogą potrząsnąć światem, ale niosą też nowe brzegi, których nie odkryłbyś, gdyby morze pozostało spokojne — dokończył, nie odrywając wejrzenia od rozmówcy. A może raczej od słuchacza?

_______________________________

[BAJARZ 1 POZIOM]
Opowiada innemu wilkowi lub grupie słuchaczy baśń, legendę lub inne podobne, interesujące historie w dowolnym pasującym do bajarza stylu.
Mechanika – za wysłuchanie historii uczestnik otrzymuje 1 PD. Bajarz za opowiadanie otrzymuje 1 PD.
Koszt – 20 energii

/ najmocniej Cię przepraszam, trochę mi zdechła wena na Myrka ostatnio T_T


Uśmiechnał się tajemniczo do młodzieńca.
— Zmiany są nieuniknione. Niektóre dobre, inne złe. Jednak jeśli nie pozwolisz im płynąć, lecz będziesz próbował stawać im na drodze okoniem — siebie wykończysz, a ich nie zatrzymasz. Uwierz mnie, staremu opowiadaczowi historii: nie warto glowić się nad tym, nad czym nie ma sie kontroli — wyjaśnił spokojnie, ostrożnie stając na łapy. Spróbował się przeciągnąć, jednak stare kości jedynie zaprotestowały, więc zaprzestał na bardzo skromnym ruchu.
— Wybacz mi, młodzieńcze, jednak mnie już dni wiele nie pozostało, a droga przede mną wciąż długa. Czas mi ruszać — powiedział, nisko skinąwszy przed brązowym chudym łbem.

Lysanthir

Hedon spacerował przez plażę, pozwalając zimnemu, zimowemu słońcu gładzić swoją białą sierść. Wilcza Kraina wydawała się mniej zamieszkała, niż gdy pierwszy raz przelatywał nad jej ziemiami. A jednak ojciec wyznaczył mu jasny cel i musiał go spełnić.
W pewnym momencie powietrze wokoło stało się cieplejsze. Hedon rozejrzał się. Słońce wisiało nisko, malując fale złotem i różem. Morze wydawało się spokojne i przyjemne. Zachęcające do zanurzenia w nim łap lub po prostu odpoczynek przy miarowym szumie fal. Brzegiem tego morza szła para wilków – Caitlyn i Iskariot. Nie potrzeba było wiele, by zrozumieć, że wilki te znały się od podszewki. Tego właśnie potrzebował basior. Poderwał się do lotu, starając ukryć w promieniach słońca. Przyglądał się parze nijak nie ingerując. Jego praca była zupełnie inna, niż jego siostry.

Pod opuszkami łap para może wyczuć jeszcze ciepły od dnia, miękki piasek, który przyjemnie przesypywał się między palcami. Idziecie we dwoje wzdłuż brzegu – fale muskają wam kostki, a powietrze niesie zapach soli, wodorostów i czegoś odległego, słodkiego. Wszystko to miesza się w przyjemny sposób, wprawiając Was w dobry nastrój. Idąc obok siebie, czujecie, jak dobrze do siebie pasujecie. Każdy krok jest zsynchronizowany, każdy oddech umiecie zinterpretować jeszcze zanim w pełni zostanie on nabrany. Czujecie się naturalnie i swobodnie.
Wiatr bawi się waszą sierścią, a mewy krążą leniwie nad głowami, poszukując smacznych kąsków. Brzmi jak spacer idealny.