Wolv PBF

Zobaczył, że pierwszy z wampirów przypuścił atak. Skończył zaraz odrzucony przez bizona (co w Anataelu odblokowało pewne przeszłe wspomnienie), lecz zaraz w jego miejscu pojawił się kolejny oraz sam Kaimler, a właściwie kilka Kaimlerów.

Adept upewnił się tylko, że ofiara nie zacznie biec w jego stronę, po czym sam rzucił się ku niej. Nie zaatakował jednak — nie było to potrzebne, a nie miał zamiaru obrywać za darmo. Krążył jedynie wokół zwierzęcia, by zabiec mu drogę, gdyby wyrwało się oprawcom — a przynajmniej tak to miało wyglądać. Usłyszał jednak tętent kopyt, co spowodowało odruchowe odwrócenie wzroku i... cóż, to był błąd, bo nie uniknął przez to kolejnego ataku bizona.
Anatael natychmiast po tym odskoczył, kierowany instynktem, po czym upadł zamroczony, udało mu się jednak w porę odsunąć poza zasięg kopyt — i tych, których posiadacz zaraz umrze, i wszystkich pozostałych.

W końcu przeszli do ataku. Jako pierwszy zaatakował mniejszy z wampirów o zielonych oczach, celując prosto w grubą i mięsistą szyję bizona, lecz pokrótce został z niej zrzucony z impetem i wylądował parę metrów dalej. Jako drugi zaatakował kolejny wampir, jednak jego atak skończył się fiaskiem, przez co ten znowu musiał zamienić się w mgłę. Dalej ruszyły kopie Kaimlera, trafiając w uszy i bok wołowatego, jedna z rudych wgryzła się w pachwinę, a chwilę później została odrzucona na najbliższe drzewo. Jej siostra dostała kopytem w łeb, przez co runęła ogłuszona. Cholernik mimo spowolnionych odruchów od jadu nadal był diablo niebezpieczny. Angoulême z furią rzuciła się na napastnika, kiedy ten już opadł na ziemię, celując kłami we wrażliwe podgardle. Zatopiła tam zębiska dostatecznie głęboko i szarpnęła, jednak krótka chwila wystarczyła, by osobnik ugodził ją jednym rogiem (tym, który jeszcze nie został odgryziony) w okolice klatki piersiowej, szczęśliwie omijając płuca. Odskoczyła od bizona, patrząc jak krew zaczyna ciurkiem lecieć z jej ciała i jak powoli opuszczają ją siły.
-53PŻ

Chwiejac sie mocno na łapach (bo bark przetrącony na pewno nie pozostaje bez efektu w formie stąpania), stanął na moment na lapach, jakby testując, czy i na ile jest w stanie ustać. Nie było dobrze. Adrenalina, póki co, działała jak najlepszy środek przeciwbólowy, niemniej samiec wiedział doskonale, iz to jedynie chwilowe. Na szczęście zwierzyna również była osłabiona, ba!, nieśmiało tańczyła na granicy życia oraz śmierci. Leżała na ziemi, niczym obraz nędzy i rozpaczy. Krztusiła się własną krwią — efektem wspólnej pracy stada drapieżników, niecofających się przed niczym. Tzimisce poruszył lekko łbem, odetchnął głębiej (aż go wykrzywiło, bo widocznie żebra też mu się poobijaly), po czym rozpłynął się we mgle, obejmując w czułym uścisku szyję ledwo dychającego bizona. Przywarł do niej ciasno, dopiero wtedy wyłaniajac się ze mgły — leżący całym ciężarem za potężnym łbem, dociskajac go do podłoża. Wystawił kly i wycelował bez trudu w krtań, uderzejąc pod brodą ssaka. Głuchy odgłos miażdżenia rozlał się po lesie, a mocne szarpnięcie czerepu samca dodatkowo przyspieszyło dzieła. Nie miał w końcu wiele czasu; stado było już coraz bliżej, a oni ranni z pewnością mieli utrudnioną ucieczkę. Kątem oka spróbowal odszukać pobratymców; widział, jak Salubri wylądował w krzakach, potem Earendila na moment zamroczyło, toteż nie byl świadom całości obrażeń.
Znajdując się tak blisko łba, by zaoszczędzić na czasie, nie bez trudu pozbawił bizona rogu. Ku chwale Cerbera!


~ polowanie zakończone sukcesem
~ zebrano: róg bizona x1

Brat się ruszał. Uniósł łeb i patrzył się tempo w ziemię próbując ogarnąć rzeczywistość. Czuł dudnienie w głowie i silny ból w boku, ale mógł oddychać i nie dręczyły go żadne wizje, więc można uznać, że było z nim w porządku.

— Co? — Spytał, gdy dotarły do niego słowa brata, na ich sens musiał poczekać jeszcze kilka sekund.
— Będzie musiała — dodał w końcu po chwili — Nie wiem, jak jej się wypłacimy. — To powiedziawszy wstał, a właściwie spróbował, bo gdy tylko postawił na ziemi lewą łapę, jego bark zapromieniował silnym bólem, który spowodował zachwianie się całego ciała, a w końcu opadnięcie na nogi i lekkie przechylenie w prawą stronę, na której oparł ciężar ciała. Wyglądało na to, że bizon pogruchotał parę jego kości, przez co, o ile wcześniej żartował o Lhiadzie, teraz naprawdę zaczął się zastanawiać, czego tym razem zielarka zażąda za swoją pomoc.
Obejrzał się na pozostałych i zobaczył, że córka Kaimlera leżała na ziemi nieprzytomna. O ironio ona też, o ile pamiętał, unikała starcia z bizonem. Ciekawe, czy jeszcze żyła? (Były) Khamul wyglądał na mocno zmartwionego, może nawet zrozpaczonego? Interesującym było oglądanie go w tym stanie... Jednak wszyscy ojcowie są tacy sami.

Oparł się o bok brata.
— Obawiam się, że mięso jest dla nich — skinął w stronę reszty klanu.