Wolv PBF

Obserwował zbierające się wilki witając je raz za razem skinięciem łba. Było ich... dużo, choć królowi najwyraźniej to nie wystarczało, bo w tłumie zaczęły przewijać się jego kopie. Anatael już zaczynał rozpoznawać coniektóre pyski, które widział wcześniej na poprzednim polowaniu, a potem na Nokturnie, dzięki czemu powoli zaczynał czuć się jako rzeczywista część tego wszystkiego.
Skupienie na członkach klanu pozwoliło mu oderwać myśli od ciągłego zamartwiania się powodzeniem polowania, lecz w końcu Kaimler zabrał głos.
Adept westchnął w duchu słysząc, że znów został rozdzielony z Maelyss — poczucie zawodu z tego powodu oraz sarkastyczna myśl, że najwyraźniej były upiór postawił sobie za punkt honoru, by młodzi kochankowie spędzali ze sobą jak najmniej czasu, na chwilę przysłonił fakt, że oto Anatael miał wyruszyć i zaprezentować się właśnie przed nim. Co to jednak było w porównaniu z ukrywaniem się pod pokładem kutra... I wieloma innymi sytuacjami wcześniej.
No cóż, przekonajmy się.

Grupa Casaela poszła przodem, jednak pewną część drogi i tak przemierzyli razem, kierując się śladem zapachowym, którą bracia pozostawili tu nad ranem. Po jakimś czasie nastąpiło rozejście, po którym Anatael prowadził już sam swoją grupę, milczący i skupiony na odnalezieniu drogi, którą podążyli pierwszego dnia. Ujrzenie znajomego, obgryzionego zagajnika było wręcz jak łyk zimnej wody w upalny dzień — przyniósł ulgę w ogarniającym wilka stresie. Następnie błoto Casa, które wciąż nie wyschło, pokryta igłami ścieżka, aż w końcu, po dłuższym czasie, dotarli do tej części boru, gdzie mniejsze zagęszczenie koron drzew, a tym samym mniejsze zacienienie, pozwalało rosnąc młodym drzewkom.
— To ta okolica — poinformował grupę, by dać im znać, że mogą już zacząć korzystać ze swoich super tropicielskich zdolności. Sam oczywiście nie zatrzymywał się, tylko szedł dalej, choć już dużo wolniej, usiłując odszukać ślady, które widział tu wcześniej.

Kaimler Absynth Earendil Persefona Lithia Celeste Angoulême

Pomysł z ucztą i wspólnym polowaniem z nowym władcą ewidentnie przypadł tłuszczy do gustu, bowiem w borach zjawili się licznie, nawet bardzo. Było ich chyba nawet więcej, niż przy łowach na czarną łanię ku czci Cerbera. Nie liczyła rzecz jasna kopii własnego ojca, który postanowił się powielić. Ale dzisiejszym celem miał być bizon i sarna, dlatego potrzebowali więcej par kłów i pazurów. Grupa podążająca za sarną oddzieliła się od nich i poszła w inne rejony krainy, zaś ci, co mieli upolować bizona, pozostali, razem z nią. Przez leśną gęstwinę prowadził ich jakiś czarno biały młodzian oraz Kaimler (albo jedna z jego kopii?). Węszyła, nasłuchiwała, stawiała ostrożnie łapy. I mentalnie przygotowywała się na spotkanie z dość solidną zwierzyną.

Uważnie słuchał Kaimlera, czasami jeno skinąwszy ze zrozumieniem głową. Co prawda wolałby, aby Maelyss poszła z nimi, bo chociaż akceptował powoli fakt, że była dorosła i przyzwyczajał się do tego, iż miała własne życie — wciąż wolałby mieć ja na oku, widzieć, że nic jej nie grozi. To się prawdopodobnie nie zmieni nigdy. Bo Earendil, chociaż pozornie niewzruszony i chłodny do bólu, w gruncie rzeczy był całkiem troskliwym typem. Może czasami nieszczególnie wiedział, jak to okazać i robił głupoty, podtapiając syna w dobrej wierze — ale przecież to wszystko tylko po to, żeby ten miał jak najlepszy start w klanie!
Kiedy Alfa poszedł przodem, Uszko zamienił się po prostu we mgłę, dzięki której byl w stanie przeczesać większy teren w krótszym czasie. Zresztą lubił ten styl przemieszczania się. Materializował się co kilkanaście metrów na krótki moment — dokładnie tyle, ile potrzebował, aby się dobrze rozejrzeć oraz zapoznać z zapachami, które unosiły się pośród chłodnego, jesiennego powietrza.
A skoro nie mógł mieć oka na córkę, to dziwnym trafem co jakiś czas pojawiał się nieopodal Persefony; niezbyt blisko, by jej nie peszyć, lecz jednocześnie na tyle daleko aby móc się przekonać, że wciąż była w jednym kawałku.

Koło Kaimlera pojawiła się smuga gęstej mgły zaraz po tym, gdy padło owe cicho "patrzcie". Po chwili po jego lewicy, nieco oczywiście z tyłu, zmaterializował się sam Earendil. Skinął nisko łbem, kiedy Alfa polecił poprowadzenie ataku. Dotąd chyba nie miał okazji współpracować z Absynthem (a już na pewno nie tak blisko), więc odszukał go spojrzeniem. Jako ten o dłuższym stażu w klanie oraz odpowiednim przydomku z pewnością miał więcej doświadczenia. A nawet, jeśli nie — nadal był nieco ponad Uszkiem, prawda? W dobrym więc smaku było się z nim skomunikować i oddać pałeczkę. W końcu zgodnie z poleceniem Szefa Szefów — mieli podejść do zadania spokojnie i bez brawury.
— Jaki plan? — spytał spokojnie, na tyle cicho, by nie ryzykować, że spłoszy ofiarę. Nie wiadomo, jak wiele mieli czasu, zwłaszcza, że bizon powoli zaczął się oddalać — niemniej z pewnością byliby w stanie go dogonić. Pytanie tylko, czy nie można tego załatwić łatwiej oraz mniejszym nakładem sił i energii. Czuł presję, jednak nie aż taką, by wyrwać się przed szereg.
Jeśli doszło do dyskusji (coby już nie przedłużać bardziej) najpewniej podzieliłby się swoją opinią. Mogli śmiało zamknąć bizona w kręgu; część dysponująca mgłą mogła bez większych trudności znaleźć się w dowolnym miejscu — również tym najdalszym, coby odciąć ucieczkę od kilku szeroko rozwartych paszczy. Sam mógłby nawet się tego podjąć.
Oczywiście się nie wychylał. Czekał na swoją kolej dziobania.