Wolv PBF

Przybył do doliny niespodzianek łasy na jakieś zdobycze.

Przyszła do doliny niespodzianek. Chciała wrócić na klanowe tereny, ale się zgubiła.
Przywitała się i usiadła parę dużych kroków od Kaimlera.

Znowu ten tęczowy? Przysiadła. Może rozda coś za darmo?

Przybyla, usiadla, przywitała się z zebranymi z uśmiechem. Liczyła na pojawienie sie Sikhanira, jak zwykle.

Weszła.

Pojawił się i on.

Zjawił się.

Przybył i on. Kto wie, może dadzą jakieś PD do skarbca klanu.

Przyszła, bo prawdopodobnie podpatrzyła jak Yvarrah opuszcza tereny klanowe. Z czystej, szczenięcej ciekawości zaczęła go śledzić, a kiedy oddalił się od księżycowej ziemi tak bardzo, iż obawiała się, że sama nie wróci, nie zostało jej nic innego jak tylko podążyć za nim aż do końca. On zaś przyprowadził ją właśnie tu, gdzie było mnóstwo różnych wilków, takich których wcześniej nie widziała i o których nie zdążył opowiedzieć jej ojciec. Przyglądała się im z zaciekawieniem, ale stanęła jednak obok Grada, bo jego przynajmniej kojarzyła.
— Essa Milva. — Zadarła łebek do góry, witając się z nim.

Doszły ją słuchy, że w dolinie znów pojawił się tęczowogrzywki wilk, więc przyszła sprawdzić co ciekawego przyniesie im tym razem. Jeśli znów nie wygra, to przynajmniej będzie to wyśmienita okazja do obserwowania.

Czarny motyl pojawił się niespodziewanie gdzieś obok Zumy, następnie spalił w widowiskowym słupie czarnych płomieni, które wypluły płową, zielonooką postać.
— Ave. — Tyrpnęła go nosem na powitanie. — Myślisz, że znów będziemy się ścigać? — Ciekawe jak pójdzie jej teraz.

Pojawił się i on, słysząc, że w dolinie zapanowała jakaś wrzawa. Wcale go nie zdziwiło, gdy ujrzał wilka z kolorową grzywką, taszczącego swoje toboły. Usiadł gdzieś z boku, ewentualnie jeśli złapał kontakt z którymś z księżycowych to kiwnął mu krótko pyskiem.

Przyszedł.
— Salve.

Czy śledziła wampiry? Możliwe. Kaimler tyle im naopowiadał o ich niechybym sposobie odżywiania, że chciała to zbadać. Stanęła obok Earendila i przyglądała się innym wilkom. Zastanawiając się czy to będą ich ofiary.
— Agito. — Przywitała się. Miała nadzieję, że to ją uchroni.

Przybył.

Żyleta pisze: Czarny motyl pojawił się niespodziewanie gdzieś obok Zumy, następnie spalił w widowiskowym słupie czarnych płomieni, które wypluły płową, zielonooką postać.
— Ave. — Tyrpnęła go nosem na powitanie. — Myślisz, że znów będziemy się ścigać? — Ciekawe jak pójdzie jej teraz.

Zamachał ogonem jak tylko zobaczył czarnego motyla. Chyba już zdążył się przyzwyczaić do tego, że wszyscy przemieszczali się jakimś ciekawym sposobem, a on tylko jeszcze zasuwał na własnych łapach. Nie musiał długo czekać, by motyl jak zwykle okazał się być Żyletą. Ogon automatycznie zamachał na boki, zawsze cieszył się na jej widok.
— Ave. — odpowiedział. — Nie wiem. Ale ostatnio ten wilk z tęczową grzywą rozdawał dużo ciekawych rzeczy. Sam nawet zdobyłem jakis kamyk, ale chyba gdzies go zgubiłem. — mówił, dotykając się lapą po futrze, zupełnie jakby chciał wyczuć go pod skórą.
— A Tobie udało się tu kiedyś coś wygrać? — zapytał po prostu.

Akurat kręcił się po Kniejach bez celu i zauważył jak wilki zmierzają ku Dolinie Niespodzianek. Nie minęło zbyt wiele czasu, by zawitać na polanę, gdzie już było sporo wilków, które patrzyły z nieodzwonym napięciem na Łapa.
— Ave. — Zwrócił się do wilków, z przekąsem na pysku i przysiadł na zadzie.

Przyszedł i ujrzał wilka z kolorową grzywką, taszczącego swoje rzeczy. Wieści, że znowu się pojawił rochodziły się niczym błyskawica, więc nie mogło i zabraknąć tego wilka. Kiwnął następnie pyskiem do wilków, które spotkały się z jego spojrzeniem.

poszła za Zhoryią.

Zdążył chyba.