Wolv PBF

A po piętach drepcze im Neffrea.
A post zaraz edytuję, tylko skontroluję staty.


Cóż, czasami eleganckie spóźnienie nie jest mile widziane. Miała nadzieję, że to nie jest ten czas. Chociaż... czy przejęłaby się tym jakoś szczególnie? Cóż, trudno powiedzieć. Wyłoniła się więc z cienia jakiegoś drzewa odkrywając, iż ekipa już powoli ruszyła na łowy. Do uszu dotarł jakiś strzepek instrukcji Iskariota, lecz i bez tego wiedziała przecież doskonale, na co się porywają. Pewnie jakiś bizon albo inny łoś, ewentualnie niedźwiedź. Zwilżyła leniwie nos końcem ozora, rozglądając się po zadach zebranych wilków. Cóż, nie było żadnych zaskoczeń. Wciąż te same mordy.
Ruszyła niespiesznie, trzymając się z tyłu. Rozglądała się uważnie za czymkolwiek, co mogłoby zwiastować bliską obecność zwierzyny. Połamane gałęzie, odciski w błocie, sierść zostawiona tu czy tam, odchody, rozgrzebane liście czy przekopane podłoże... Cokolwiek, co miałoby okazać się pomocnym w wytropieniu dużego kopytnego (albo niedźwiedzia). Stawiała łapy rytmicznie, dostosowując tempo pod pozostałych myśliwych. Nozdrza pracowały niestrudzenie, z zaangażowaniem pochwytując wszelkie zapachy, które przyniósł jesienny wiatr. Uszy badały otoczenie równie intensywnie, wprawnie oddzielając mało istotne dźwięki od tych, które mogły cokolwiek podpowiedzieć.


Obrażenia: (-1/4 z mutacji)
3d30

53 — 13 = 40

Nie był dzisiaj w najlepszym nastroju. Nawet nie miał siły, żeby skrzywić się wymownie na widok matki części jego dzieci — których w sumie dość dawno nie miał okazji zobaczyć, a już zdecydowanie wieki z nimi nie rozmawiał. Chyba się gdzieś zaszył, sam z własną rozpierającą od środka rozpaczą. Drugi raz pozwolił komuś się do siebie zbliżyć. Drugi raz przyszło mu z tego powodu cierpieć.
Na szczęście na polowaniu nie było czasu na użalanie się nad sobą. Cieszył się, że wśród grupy był Iskariot oraz Cait — oznaczało to, że będzie dużo roboty, a śmierć zagra z przetrwaniem w morderczą walkę. Adrenalina, której potrzebował niczym narkotyku — wyniszczającego, lecz na moment stawiającego na łapy. Pochwyciwszy spojrzenie Głodu skinął jej delikatnie łbem. Mimowolnie nieco więcej uwagi poświęcił szczenięciu, którego kompletnie nie kojarzył (Zuma), mimochodem rozglądając się krótko w poszukiwaniu rodziców młodego. Czyżby Neffrea wypchnęła kolejny miot? Raczej nie powinno go to dziwić. Nie, niemożliwe. Neffrea nigdy nie pokazałaby się publicznie z własnym dzieckiem, zwłaszcza pozornie tak nieidealnym jak brązowy. Bo takie uszy? Cóż, dla trójkolorowej zdecydowanie to by wystarczyło, aby smyka odrzucić.
Przekierował krótko spojrzenie na Gressila, który wydawał mu się chyba najbardziej podobny do młodego. W końcu nieodpowiedzialnym było puszczanie szczeniaków samopas na polowanie na bizona. Omiótł raz jeszcze spojrzeniem formującą się w najlepsze grupę łowców. Możliwe, że szukał pośród pysków tego jednego, konkretnego. Możliwe, że do końca liczył na to, iż to wszystko to tylko głupie pogłoski. Przecież nie mogła zniknąć. Nie mogła odejść, zostawiając go z niczym.

Po dokonaniu krótkich oględzin ich wesołej kompanii przeszedł do bardziej wnikliwych oględzin okolicy. Jasne oczy uważnie lustrowały okolicę, milimetr po milimetrze. Był skupiony nawet bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej. Robił wszystko, byle tylko nie myśleć; działał już w takich sytuacjach na autopilocie, nie zastanawiając się nazbyt nad każdym kolejnym ruchem. Uszy, czujnie nastawione, poruszały się w rytm kroków, podczas, gdy zaprzątnięte do roboty nozdrza raz po raz poddawały uważnej, skrupulatnej analizie mieszaninę unoszących się w powietrzu zapachów. Nieraz pochylił łeb, aby zaznajomić się z tymi tropami uczepionymi niższych partii lasu. Nie spieszył się. Nie miał po co. Nie miał do czego wracać.
Nawet jego własny cień odwrócił się od niego. Moce zjawy opuściły jego ciało. Słaba psychika sprawiła odnowienie dawnych klątw? W końcu oswojenie magii tej krainy zawsze przychodziło mu opornie, z opóźnieniem.



/ bez obrażeń — Zakęcie Czarnego Ognia

Dostrzegłszy, że oto znaleźli w końcu bizona (i to w jakim stylu, aż sobie cicho parsknął pod nosem gdy Gressil dość dobitnie wskazał im cel) sięgnął po moce Apokalipsy. Smuga ciemnego, dość gęstego dymu przetoczyła się ledwo, ledwo ponad poziomem trawy, łagodną falą przemknęła się pod ofiarą. Bizon pewnie nawet nie zorientował się, co zadało cios; przecież niematerialna smuga nie jest zdolna boleśnie zarysować podbrzusza, prawda? Nie posiadał sztyletu; działał zębami, w jakże prymitywny sposób — ale z pewnością mimo tego całkiem skuteczny. Inna rzecz, że oszołomiona bestia miała pełne prawo nie połapać się w sytuacji; wszystko działało się całkiem szybko, a gromada dzikich i głodnych drapieżców dopadła rogacza równie nagle, jak i brutalnie.
Ciosy zdawały się padać z każdej strony. Prawdopodobnie gdyby nie to, że był tworem niematerialnym, ulotnym, balansującym na granicy istnienia, dostałby albo kopytem, albo rogiem, albo wilczym pazurem w bratobójczym, przypadkowym, ataku. Na szczęście wszystkiego tego uniknął. Zrobił swoje i odsunął się dalej, aby dać szansę innym zasmakować krwi roślinożercy. Znajdując się już kilka metrów od zawirowania, przybrał nieco bardziej "wilczą" postać.
Czarny Ogień nie zawiódł go nigdy.

Umiejętność — przemieszczanie się i teleportowanie za pomocą czarnych płomieni. Zwykle dla każdego z wilków apokalipsy wygląda to inaczej. Prawdopodobnie sposób w jaki wyłaniają się z czarnych płomieni ma odbicie w charakterze danego wilka.

Cały Gressil , przetoczyło się jej przez myśl, kiedy wilk zebrał kopniaka. Oj, na pewno bolało. Westchnęła. W zasadzie aż dziw, że przynajmniej jej zad zauważył, skoro taką bestię był w stanie przeoczyć. Ruszyła pędem ku niemu, korzystając z tego, że przy bizonie obecnie i tak nie było przestrzeni, żeby wyprowadzić atak.
— Masz wszystkie zęby? — mruknęła, próbując — jeśli była taka konieczność — jakoś wilka ocucić. Czy groziło mu wstrząśnienie mózgu? Cóz, nie była medykiem i nie znała się na leczeniu wcale. Znała jednak jeden sposób na przywrócenie życia wilczym stworzeniom. Jakoś tak zupełnie przypadkiem sięgnęła łapą w stronę przyrodzenia samca i chwilę je pomasowała. Pacjent powinien żyć, chociaż być może jego uśmiech nigdy nie będzie już tak uroczy, jak wcześniej. Cóż, działała tak, jak umiała, prawda?
Spróbowała wyczekać chwili, gdy przy bizonie zrobi się odrobinę luźniej. Siedząc przy brązowym czuwała więc nad tym, co dzialo się nieco dalej — przy okazji pilnowała, by ich nic nie staranowało. Gressil to kawał byka, nie byłaby w stanie go przesunąć w bezpieczne miejsce, a osłaniać go własnym ciałem wcale nie zamierzała. Lubiła go, owszem — ale nie aż tak!
Kiedy odniosła wrażenie, iż zamieszanie nieco zelżało, a bizon przytarabanił w pień, ruszyła w jego stronę. Oślepiony nadal był niebezpieczny i zapewne działał po omacku, nerwowo, stanowiąc dla nich poważne zagrożenie. Równie poważne, jak wcześniej. Próbowała zajść go od boku, starając się unikać uzbrojonego łba. Biegnąc nadała sobie prędkości, a znajdując się już nieopodal byczka wybiła się tylnymi łapami, by zatopić zębiska w policzku stworzenia — po stronie przeciwnej od tej atakowanej przez Ammata. Pewnie gdzieś nieopodal znajdował się Iskariot, więc starała się nie wpaść na Dowódcę Cieni — choć wcale nie było to łatwe, zważywszy na ogólny chaos, który rozwinął swe skrzydła tutaj, w środku dziczy.