Wolv PBF

Odrobinę już poznała Sikhanira. Chłopak miał ogromne, złote serce, ale jednocześnie bywał uparty. Skinęła więc posłusznie głową. Widocznie emocje wciąż były w nim zbyt silne, by chciał o nich rozmawiać — nie miała mu tego wcale za złe. Ostrożnie wdrapała się na jego grzbiet, syknąwszy przy podnoszeniu się, bo — jak się okazało — obiło ją mocniej, niż początkowo sądziła. Skoro teraz niczego od niego nie wyciągnie, nie zamierzała go męczyć. Jeszcze by się całkiem na nią zamknął...
— Po prostu mam wrażenie, że jesteś... nieswój. Źle spałeś? — próbowała wszystko odwrócić na mniej osobiste tory. Wyczuła niechęć kompana, a nie chciała przecież sprawiać mu jakichkolwiek dyskomfortów czy nieprzyjemności. — Nie jest ci za ciężko? Może wystarczy, żebyś mnie po prostu asekurował? — spytała cicho.

/ jakby co mam zgodę na przeneisienie akcji od userki Sikhanira

A potem po prostu dała się wynieść do uzdrowiska. Ta rozmowa będzie musiała po prostu jeszcze troszkę poczekać.

/zt x2

Jak każdy wilk — Karmelitta jeść musiała. A że miała ochotę na jakieś urozmaicenie sobie życia, postanowiła poszukać czegoś, co nie tyle chowa się na powierzchni ziemi, ile pod nią. Kret. Małe, ale pewnie wystarczy, żeby chociaż trochę załagodzić głód. Potem najwyżej pójdzie do pałacu i jak prawdziwa Księżycowa, naje się jakichś gotowców. Krok po kroku, nawet się nie zorientowała, jak znalazła się w prastarej dziczy. Cóż, czas zapolować na prastarego kreta albo jakiegoś gwiazdonosa czy co tutaj pod ziemią sobie funkcjonowała. Zatrzymała się i rozejrzała, poszukując jakichś kretowisk, futra albo czegokolwiek co świadczyłoby o obecności czegokolwiek. Prawdę mówiąc nie do końca wiedziała, jak tropić akurat krety, więc robiła to podobnie do tropienia czegokolwiek. Zagoniła do roboty wszelkie zmysły, rozglądając się, nasłuchując i niuchając, chociaż wątpiła, żeby węch albo słuch na wiele się zdały. Przecież nie dosłyszy, jak sobie jakieś czarne futrzaste coś kopie kolejne tunele... Poczuć też nie poczuje, bo raczej trzęsienia ziemi od tego nie zrobią, czyż nie?

W pewnym momencie odniosła wrażenie, że w coś wdepnęła.
— Tylko nie kupa, tylko nie kupa, tylko nie kupa... — szeptała pod nosem niczym mantrę, zbierając w sobie całość odwagi, aby spojrzeć pod łapy. A nawet, jak spuściła głowę, odruchowo jakoś tak zamknęła oczy. — Raz, dwa, trzy... — rozkleiła powieki, powoli, najpierw lewą, potem prawą. Uniosła z ociąganiem kończynę. Odetchnęła z ulgą. Kupy nie było. Było nieco podmokłej, rozkopanej ziemi. Czy to możliwe, aby miała do czynienia z kretowiskiem? Które właśnie rozdeptała? Cóż, kiedy już znajdzie tego kreta, to zdecydowanie słaby stan lokalu będzie jego najmniejszym zmartwieniem.
Zaczęła rozkopywać ziemię jescze bardziej. Oczywiście typowo po "psiemu", przednimi łapami przerzucając ziemie za siebie. Musiała podnieść nieco ogon, bo jeszcze by sobie go ubrudziła, a tego przecież nie chciała. Kolejne porcje ziemi układały się w nowy kopiec, może właśnie fundowała ofierze tylne wyjście?

Kopała i kopała, przerzucała chyba już całe tony ziemi... I żadnego kreta nie znalazła! Zaklęła pod nosem (tym razem w ogólnej, nie w Ithilyelve — chociaż Yakrrat było jednym z nielicznych określeń, które tak łatwo zapamiętała), po czym w kopanie włożyła jeszcze więcej werwy.
W pewnym momencie do nosa dotarł zapach... kreta, jak wnioskowała. Zmieniła więc odrobinę taktykę i zamiast po prostu kopać jak pies, wbijała zwieńczone pazurami łapy głębiej pod ziemię i robiła większą dziurę, chcąc jak najszybciej dostać się do źródła zapachu. Ale że nie była z gumy, każdy członek jej ciała miał swoją określoną długość. Kiedy więc zobaczyła już-już zadek zwierzęcia... brakło jej łap. Próbowała przylgnąć do ziemi jak najbardziej, próbowała poszerzyć otwór żeby dodać sobie centymetrów... Ale kret nie był głupi. Zniknął w ciemnych tunelach na dobre.
Pokopała jeszcze trochę, a potem niczym niepyszna się oddaliła. No, nic, to czas poszukać pałacowej kuchni...

/zt.

Potrzebował jakoś odreagować. Polowanie miało okazać się całkiem przyjemną opcją. Pojawił się w lesie, tuż obok Ivarotha — ot, czarna smuga dymu, która niespiesznie uformowała się w wilka. Wyglądał jednak nieco... inaczej, jakoby wpółprzezroczysty, niewyraźny.
— Ave — mruknął, leniwie przetoczywszy spojrzeniem po zebranych.

/ Zaklęcie Czarnego Ognia — wilk zmienia swą formę i staje się pół materialnym tworem z czarnych płomieni o kształtach przypominających wilcze. Wszelkie ataki przeciwko tej formie są nieskuteczne.
Użyć: 5/miesiąc. Czas działania: od aktywowania mocy do opuszczenia tematu