Wolv PBF

/ zebrano: 1 x czarna paproć

---

Polowanie
Zenfel i Shine: 12/28/30
Zajęczak: 8/20/20

Przyprowadził Shine do pięknego lasu gdzieś na wspólnych terenach. Od kiedy opuścili tereny KN wypatrywał śladów zwierzyny.
— Daj znać jak coś wyczujesz, albo zauważysz. — Polecił córce i sam zajął się węszeniem przy ziemi.

Shine

Uhm! Shine skinęła głową z powagą, jakby właśnie dostała najważniejsze zadanie w życiu. Zaraz potem pochyliła się nisko, aż jej nosek prawie dotykał ziemi, i zaczęła węszyć z zapałem. Przesuwała się powoli, łapa za łapą, ogon uniesiony lekko, uszy drgające przy każdym nowym dźwięku.
Zapachy lasu mieszały się ze sobą — mech, żywica, wilgotna ziemia, ślady innych stworzeń. Shine zatrzymała się co jakiś czas, unosząc pysk, by złapać coś w powietrzu, po czym znów wracała do tropienia...
Po chwili jej uszy drgnęły gwałtownie. — Tato! – Zawołała szeptem, odwracając się do Zenfela. – Coś tu było… – Wskazała nosem niewielkie odciski w miękkiej ziemi. – Może królik? – ....zapytała, a jej oczy błyszczały podekscytowaniem.
Zaczęła iść powoli po śladach, pilnując, by nie robić hałasu. Widać było, że stara się, jak tylko potrafi — każdy krok stawiała ostrożnie, tak jak ją uczył. Co chwila zerkała na ojca, szukając potwierdzenia, że robi wszystko dobrze...

Zenfel

Choć wyczuwał delikatną woń zajęczej sierści zachował to odkrycie dla siebie. Na razie. Przecież nie po to tutaj byli żeby tylko upolować zwierzynę i się najeść. Chciał dać szansę wykazać się Shine i być może czegoś ją przy okazji nauczyć. Szedł z nosem przy ziemi, delikatnie stawiając łapy by nie wywoływać zbędnego hałasu. Przystawał co kilka metrów i unosił wyżej pysk by skosztować węchem bukietu woni, którą niósł delikatny powiew wiatru.
Gdy córka go zawołała zwrócił łeb i wzrok w jej stronę. Kiwnął głową porozumiewawczo i uniósł ogon wolno wachlując nim na boki. Czujnym okiem przyglądał się zachowaniu Shine i był pod wrażeniem tego jak profesjonalnie przyjęła właściwą postawę. Ruszył za nią węsząc przy ziemi i co jakiś czas wypatrując widoku zająca.

I nie musieli długo śledzić futrzaka, bo zaledwie kilkadziesiąt metrów od pierwszych tropów dostrzegli siedzącego w trawie szaraka. Był zajęty podskubywaniem jakiś soczystych listków i zdawał się nie zwracać uwagi na to co się działo wokół niego. Uszy miał opuszczone — to dobry znak.

Zen jak tylko zauważył zająca podszedł do boku Shine i trącił ją nosem w bar, a następnie wskazał jej łapą właściwy kierunek.
— Jest tam... — szepnął. Dając przykład córce ugiął łapy w stawach zniżając się by nue zostać zauważonym. — Czeka nas gonitwa, bo wiatr nam nie sprzyja i zaraz nas wyczuje. Ale spróbujmy podejść jak najbliżej. — Powiedział bardzo cichym szeptem i zaczął się podkradać do zająca starając się omijać hałaśliwe przeszkody.

Shine

Shine słuchała się w milczeniu ojca, zachowując się dokładnie tak, jak jej wskazał. Obniżyła ciało, przytulając brzuch do ziemi, i zaczęła się skradać z największą ostrożnością, jaką potrafiła w sobie zebrać. Każdy krok stawiała miękko, z wyczuciem, a uszy miała położone płasko, by nie zdradzały jej ruchu. Czuła przyspieszone bicie serca, ale starała się oddychać spokojnie — tak, jak uczył ją Zenfel....
Zatrzymała się, gdy zając poruszył uszami, i zastygła w bezruchu, nawet nie mrugając. Po chwili znów ruszyła, krok po kroku, aż do miejsca, gdzie źdźbła trawy zaczynały się lekko rozrzedzać, dając lepszy widok na zwierzynę. Jej ogon był nieruchomy, cała skupiona tylko na celu.
Ostrożnie spojrzała w stronę ojca, szukając jego wzroku, jakby pytała bez słów: „Teraz?”. Jej ciało drżało z napięcia, gotowe do skoku, ale czekała na znak. Niewielki podmuch wiatru poruszył listkami, a Shine ledwo zauważalnie cofnęła łapę, by nie nadepnąć na suchą gałązkę...

Zenfel

Starał się zachowywać jak najciszej i przy okazji zwracał też uwagę na córkę, której chciał dać jak najwięcej wskazówek tak aby w przyszłości poradziła sobie bez jego pomocy. Popatrzył jak wilczyca płynnie stawia kroki i prawie szoruje brzuszkiem po trawie. Pokiwał głową z aprobatą i zerknął na zająca. Uh. Chyba już bliżej nie podejdą. Byli może 5 metrów od niego. Czas się zabawić.
Zerknął na Shine akurat, kiedy posyłała mu pytające spojrzenie. Otworzył pysk i poruszając bezgłośnie ustami dał jej czytelny sygnał: TERAZ.

I wyskoczył z wysokich traw mniej więcej w tym samym momencie do Shine. Zając aż podskoczył z wrażenia przelatując tuż nad głową Zenfela na oślep udbijając się łapami w powietrzu jakby szukał nimi jakiegokolwiek podparcia by wybić się i uciec.

Shine

Shine wystartowała dokładnie w tej samej chwili, w której ojciec dał znak. Jej łapy popędziły po ziemi tak szybko, jak potrafiła — była drobna, lekka i zwinna, więc sunęła przez trawy jak strzała. Zając wyskoczył wysoko, ale ona trzymała się tuż za nim, czując uścisk w gardle.
Pysk otwarty, zęby gotowe do pochwycenia ofiary — raz zatrzasnęły się tuż przy jego futrze, drugi raz mogła musnąć sierść, czuła ją może na języku przez ułamek sekundy. To dodało jej odwagi. W uszach dudnił tylko pęd i szelest liści rozgarnianych ich biegiem...
Skupiła się na ruchach szaraka, na tym, gdzie skręci, jak postawi łapy. Podążała za nim niemal odbijając jego ścieżkę — i była naprawdę blisko. Jej ogon uniósł się w górę, drżał z ekscytacji, całe ciało pracowało, by go dopaść. Każdy krok był walką o zwycięstwo, o pokazanie ojcu, że potrafi...!

Zenfel

Chaos! Liście poderwał nagły podmuch wiatru, kiedy Zenfel zamachał skrzydłami, aby odepchnąć się i ruszyć w pościg za ofiarą. Wyprzedziła go (o dziwo!) jego córka. Uśmiechnął się kątem pyska, ale nie zwolnił. Zaczął biec za Shine i rozwarł szczęki, kiedy był już dostatecznie blisko żeby spróbować złapać szaraka. Biedny zając nie miał szans, a o jego losie przesądził jeden tragiczny błąd jaki popełnił, czyli poślizgnięcie się na liściach i wypadnięcie z rytmu. To był ten moment, który wykorzystały wilki.

Zarówno Zenfel, jak i Shine złapali niemal jednocześnie w mordercze szczęki ciało zająca i przez wstrząs i chaotyczne ruchy połamali mu kosteczki doprowadzając do natyczmiastowego zgonu.

Sapiąc i machając uniesionym ogonem popatrzył z bliska w oczy córki. Puścił ciało zająca oddając jej zdobycz.
— Ależ to było super! — Zawołał podkskując z podniecenia. Zamachał skrzydłami i zawył z dumy. Cieszył się jak nie wiem co z wyczynu Shine. — Byłaś jak promień światła! Oh! Żeby inni to widzieli... Wspaniale sobie poradziłaś — zachwalał córeczkę machając szybko ogonem.

Polowanie zakończone. Zając — dead

Shine

Shine aż trzęsła się z ekscytacji. Oddech rwał się szybki, pyszczek wciąż uchylony, a oczy błyszczały jak poranne krople na liściach. Czuła pod łapami jeszcze drżenie ziemi po gonitwie, czuła smak zwycięstwa na języku i to cudowne poczucie, że naprawdę coś potrafi...!
Kiedy tata oddał jej zdobycz, pochyliła się z szacunkiem do martwego zająca. Tak ją uczono — dziękować naturze za dar życia, który ją nakarmi. Dotknęła nosa futra i cicho wypowiedziała swoje drobne, dziecięce, ale szczere podziękowanie w myślach, po czym uniosła głowę z szerokim uśmiechem.
— Ale dobrze mi się z tobą poluje! — Zapiszczała z radości, troszeczkę jeszcze nie mogąc uwierzyć, że to naprawdę się udało.
Podskoczyła lekko i szturchnęła Zenfela nosem w bok, ogon latał jak szalony. — Jesteśmy świetnym duetem! — Dodała dumna z nich obojga.
A potem znów spojrzała na upolowaną zdobycz i westchnęła głęboko, pełna satysfakcji. Dziś naprawdę zasłużyła, by być najszczęśliwszą wilczycą na świecie...! najszczęśliwą i najbardziej kochaną córeczką...!

Zenfel

— Najlepszym z najlepszych — zaśmiał się merdając ogonem i oblizując pysk z resztek futra zajęczaka. — Trzeba go oskórować. Futerko na pewno się przyda.
Trochę to nieprzyjemna robota, a on nie był w tym dobry, ale udało mu się zdjąć skórę z zająca. Mięso podzielił po równo i jedną połówkę oddał Shine. Swoją zaczął wcinać ze smakiem.


3d5

Shine

Shine zajadała mięso z prawdziwym apetytem, czując dumę przy każdym kęsie. Gdy skończyła, starannie oblizała pyszczek i podniosła wzrok na Zenfela — ślepka jej błyszczały radością.
— Najlepsze śniadanko… — Pisnęla a zadowolona, po czym wstała i otrzepała futerko. Ogonek znów ożył.
— I co teraz, tatku? — Zapytała, już gotowa na dalszą przygodę.

Zenfel

[1x pióro kruka]

Przyszła z czarną paprocią, przypomniawszy sobie, że miała jeszcze przynieść pióro kruka. Chodziła sobie po nieznanych jej terenach rozglądając się za czymś, co zdradziłoby obecność kruków. Odchody, ślady, resztki pożywienia. Nie było to łatwe, przemieszczać się ostrożnie po ciemku, szukając czarnego pióra, ale wilczyca zdała się na swój węch. Doskonale znała specyficzny zapach tych ptaków, więc zadanie miała łatwione. A okolica przesycona była kruczymi wońmi.
Elbae podniosla pysk z nad ziemi, po czym rozejrzała się po koronach drzew. Czy gdzieś tam było gniazdo?

[ZBIERACTWO: 1x pióro kruka]

Kra, kra, kra, nader niskie i dobitne krakanie poniosło sie po okolicy. Elbae nie traciła ani chwili. Ruszyła pędem w kierunku źródła dźwięku, rozglądając się po drodze. Kruki były tuż tuż, trzeba było tylko je odnaleźć. Wilczyca starała się je jakoś dostrzec, ale o ile przy paproci Księżyc był pomocny, o tyle teraz jego blask bardziej zdawał się przeszkadzać, niż pomagać. Kruki świetnie kryły się wciemności, wykorzystując świetliste przebłyski. Jednak cienie były dzisiaj po stronie Elbae.
Gdy ogromny kruk przeleciał nad jej głową, zapewne nawet by tego nie zauważyła. Dzęki cieniowi zobaczyła jednak, że coś najdowało się nad nią. Podniosła łeb...
Pióro spadało powoli z nieba. Z gracją zataczało koła, czasem wpadając w istną spialę piruetów. Ostateczniewbiło jej się ono nieco w futro. Usunęła je więc deikatnie i włożyła do swojej torby. Po tym ruszyła na tereny klanowe. /zt

[ zbieractwo Quercus ]

Wilk wtuptał tutaj bo rosły drzewa. O tej porze roku może być ciężko znaleźć to czego szuka ale wszak nie ma jeszcze mroźnej zimy toteż postanowił wejść od razu glębiej gdzie z reguły bylo cieplej i miał większe szanse na znalezienie tego co potrzebuje. Ziewnął szeroko bo wyglądał na dość zmęczonego i sennego. A może to po prostu przez pogodę? Tuptał noga za nogą rozglądając się to tu to tam. Wziął głeboki wdech mając nadzieję że szybko pójdzie to mini zadanie. Kiedyś lubił zbierać rzeczy ale ostatnio miał więcej obowiązków i nie miał czasu wyskoczyć na coś co kiedyś praktykował niemal codziennie. Westchnął ciężko. Niech mu Aaha dopomoże.

Szedł i szedł a czas mu się dłużył okropnie. W dodatku co jakiś czas wiatr podwiewał mu futro. Nienawidził wietrznej pogody no ale cóż, jakoś żyć trzeba nie? Machnął ogonem i w końcu dostrzegł dąb. Nawet kilka dębów. Zaczął szukać najmniej umartego liścia. Na szczęście większość z nich leżała na ziemi więc nie musiał wysilać się by je zrywać. Uśmiechnął się pod nosem i w końcu znalazł odpowiedniego. Jeszcze w miarę żywego liścia.