Las

[Lakańa]

— — To szybko, szybko! Chcę wiedzieć jak najwięcej!] — niecierpliwił się Greg. Poruszał się w powietrzu raz w lewo, raz w prawo, jakby tańczył jakąś lekką piosenkę. Mimo niecierpliwości byl naprawdę spokojny w obyciu. Lakańa roześmiała się serdecznie.
— Jesteś bardzo chłonny wiedzy. — skomentowała i rozejrzała się, szukając wzrokiem jakiejś inspiracji. Wtem! Dwie wiewiórki jedna za drugą pognały po gałęziach dwa drzewa dalej.
— O! o! Zobacz! Wiewiórki! — ożywiła się i poderwała, a potem usiadła pokazując pazurem w stronę zwierzątek. Duszek ożywił się również i podfrunął nieco w ich stronę.
— Hej, nie tak blisko, bo je wystraszysz. Są bardzo płochliwe i zwinne, więc jak nabiorą prędkości to nawet ich nie dogonimy. — upomniała duszka
— No dobrze, dobrze... — westchnął, opuszczając się nieco w powietrzu Greg. — ale mają puszyste ogonki! I jaką szarawą sierść! — zachwycił się.
— O tak, ich ogony są świetne. A sierść zmienia się w zależności od pory roku. Im bliżej zimy tym są bardziej szare. Na wiosnę, latem i wczesną jesienią futro wiewiórek przybiera rudy kolor.
— Bardzo ciekawe.. Czy są jeszcze jakieś zwierzęta, które zmieniają swoje ubarwienie? — zapytał wyraźnie zaciekawiony tym, że zwierzęta mogą posiadać takie umiejętności.
— O tak! Na przykład kameleony! One potrafią przybierać kolor podobny do otoczenia, po to, żeby się zamaskować. To taki gatunek gada, ale w tym lesie raczej go nie znajdziemy. Tu jest za zimno. Wolą cieplejsze klimaty. — wyjaśniła.
— No więc chodźmy je zobaczyć! Proszę, proszę! — nalegał duszek.
Lakańa zastanowiła się chwilę, ale za chwilę uśmiechnęła się i zamachała ogonem.
— Zgoda. Chodź za mną. — powiedziała i ruszyła przed siebie, a duszek razem z nią. /zt

[Melvine]

/ zbieractwo: quercus

Zamierzała iść po liście dębu w okolice strumienia, ale były tam już jakieś młodziki, więc nie zamierzając im przeszkadzać poszła w inny region świata. Rozglądala się uważnie za dębami, a potem i za ich liśćmi gdzieniegdzie zalegającymi na podłozu, a że nie ma co pięćdziesiąty raz pisać to samo: łapcie przepis na ciasto miodowo-orzechowe.
Na samym początku ugotuj budyń do masy budyniowej. Będzie on potrzebował kilku godzin, by naturalnie przestygnąć na blacie kuchennym. Pamiętaj też o tym, by wyjąć na blat całą kostkę masła — 200 gramów. Masło również potrzebuje kilku godzin, by naturalnie zmiękło. Do rondelka wlej dwie szklanki mleka (najlepiej pełnotłustego) oraz wsyp pół szklanki cukru. Do trzeciej szklanki mleka wsyp dwa opakowania proszku budyniowego o smaku waniliowym lub śmietankowym. Mają to być dwa budynie bez cukru o wadze 40 gramów na jedną saszetkę. Mleko z cukrem doprowadź do wrzenia. Zmniejsz moc palnika do minimum i wlej dobrze wymieszany proszek budyniowy z mlekiem. Od razu zacznij mieszać budyń. Możesz trochę zwiększyć moc palnika. Budyń mieszaj krótko, ale energicznie. Powinien się ponownie zagotować i zgęstnieć. Nie mieszaj go też za długo. Tylko tyle, by otrzymać odpowiednią konsystencję.
Budyń odstaw do przestudzenia, przykrywając go wcześniej kawałkiem folii (ja używam do tego woreczków śniadaniowych). Absolutnie nie odkładaj go do lodówki. Zarówno budyń, jak i masło powinny mieć tę samą temperaturę. Budyń powinien się naturalnie przestudzić.
A jednak wiecie co? Za długi to przepis.

[Melvine]

w końcu, w pewnym momencie, dojrzała gdzieś pośród gęstego dywanu kolorowych liści tego jednego — którego potrzebowała. Uśmiechnęła się więc pod nosem i ruszyła ku niemu, ostrożnie, jakby z jakimś wręcz namaszczeniem, podnosząc całkiem świeżego i zielonego listka z podłoża. Tak, ten zdecydowanie się nada do wykonania lekarstwa. Uśmiecneła się szerzej, pakując liść do pudełeczka wraz z dwoma innymi. Szybko upewniła się, że ma wszystko. Kto wie, może warto byłoby przygotować dwie porcje quercus imperialis?
Niemniej to już rozważania na kolejną dobę. Zabrała, co zabrać miała i ruszyła przed siebie.


/zt.
/ + 1 x quercus

[Melvine]

/ zbieractwo: quercus


Mineło nieco czasu, kiedy Melvine zjawiła sie tutaj ponownie. Niespiesznie pokonując kolejne metry, rozglądając się uważnie za konkretnym kształtem liści, poszukiwała tego jednego jedynego wymarzonego. Składnika przyszłego quercusa imperialis. Co prawda nie wiedziala jeszcze, jak wygląda tworzenie tego cuda — między innymi dlatego szukała drugiego kompletu składników, na wszelki wypadek — jednak wierzyła, iż da sobie z tym radę.
Miesiąc się kończył, wilków do łatania nie było — a ona nie chciała czuć się bezużyteczną.

[Melvine]

Dzień chylił się ku zachodowi, a słońce powoli znikało za drzewami. Niebo nabierało pomarańczowego koloru. Dni były tak boleśnie krótkie, ale Melvine to nie załamywało. W końcu z wiosną doceni te coraz krótsze ciemności, cieplejsze wiatry, tchnienia życia. Wszystko miało swój czas i swoją kolej. Zakołysała delikatnie ogonem, próbując skupić się na zadaniu. Krok za krokiem, łapa za łapą, szelest liścia za szelestem.
Nie spieszyła się, nie miała do czego. Mimo wszystko jednak warto byłoby znaleźć ten liść zanim zastanie ją tutaj środek nocy. Noce wolała spędzać na terenach klanu, gdzie czuła się bezpieczna i u siebie. Rozglądała się uważnie, czasami przesuwała nosem bądź łapą nieco liści i ściółki, poszukując odpowiednio zielonego liścia. A o te było coraz trudniej.

[Melvine]

W pewnym momencie pomiędzy palce wpadło jej coś zielonego, bardziej miękkiego i niewysuszonego. Uniosła ostrożnie liść bliżej oczu, a w reakcji na jego wygląd uśmiechnęła się delikatnie pod nosem. Świetna robota, Melvine, masz kolejny liść. Kto by powiedział, że wilka może tak ucieszyć taka drobnostka, ot, nic nadzwyczajnego — jeden z wielu liści, zwłaszcza, że przecież znajdowała się w lesie.
Ostrożnie schowała znalezisko do szklanego pojemniczka, a potem ruszyla dalej. Na odwiedzanie pustyni było zbyt późno, a i ewentualne odnalezienie miodu może jeszcze poczekać. Teraz miała ochotę rozłożyć się na terenach klanu i odprężyć.

/ zebrano: quercus x1
/ zt.

[Promień Jutrzenki]

Pojawiła się tu wraz ze Zmierzchem, krocząc nieśpiesznie wśród drzew i dostosowując tempo do syna. Rozglądała się nieśpiesznie, wodząc wzrokiem po najbliższej okolicy. Omiatała nim najbliższe drzewa i to, co znajdowało się pod nimi. Dostrzegła nieco połamanych gałązek różnej wielkości, więc skinęła krótko głową.
— Myślę, że tutaj możemy się rozejrzeć — odezwała się, przystając. — Szukamy połamanych, suchych gałęzi, takich nie za małych, ale też nie za dużych — wyjaśniła krótko, odchodząc kilka kroków na bok i rzeczywiście pochyliła się nad jakimiś leżącymi na ziemi badylami, przyglądając im się uważnie. Początkowo nie dając po sobie poznać, że ta cała wyprawa w poszukiwaniu patyków była tylko pretekstem, by móc porozmawiać z synem na osobności, bez wścibskiego wzroku braci, i być może spróbować wyciągnąć z niego, co właściwie go gryzie.
Nie miała zielonego pojęcia, czy zabiera się do tego od dobrej strony, czy też może wręcz przeciwnie, popełni za chwilę jakiś błąd i na dobre zrazi do siebie swoje własne dziecko. Nie dało się ukryć, że przecież matką była po raz pierwszy i do tej pory doświadczenie z zakresu wychowywania szczeniąt miała zerowe. Wciąż nieustannie miała pewne wątpliwości o tym, czy rzeczywiście robi wszystko tak, jak powinna.
Wzięła do łapy jakąś gałąź, jednocześnie kierując wzrok w stronę samca. Najwyższy czas przerwać to milczenie.
— Wiesz, że zawsze cię wysłucham, prawda? — zaczęła.

[Złocisty Zmierzch]

Dreptał więc za mamą, niespiesznie, niczym mały Simba wpadając czasami w spore odciski matczynych łap. Był nadal taki mały, choć przecież sporo ostatnio urósł. Starał się o tym nie myśleć. Starał się nie myśleć o tym, czy ich nie zawiedzie, gdy dorośnie na kogoś innego, niż się po nim spodziewają. W końcu pochodził z rodziny demonów, to całkiem wysoko zawieszona poprzeczka. Czy kiedykolwiek dogoni rodziców?
— Dobrze — odparł, kiedy wysłuchał już instrukcji mamy. Gałązki. Połamane i suche; nie za duże, lecz i nie za małe. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że wskazówki były raczej mało konkretne i niejasne, ale przecież nie podejrzewałby Jutrzenki o jakikolwiek spisek czy podstęp. Nie wobec niego. Przecież nie było powodu, by coś szponcić (bo Złocisty bardzo młodzieżowy chłopak jest!). Zaczął się dzielnie rozglądać za odpowiednimi gałązkami, w pewnym momencie nawet podniósł kilka z ziemi, ale uznał finalnie, że chyba nie mieściły się w kategorii "nie za małe, nie za duże" (ledwo był w stanie je podnieść), więc odłożył je z powrotem.
Odwrócił głowę, bo mama właśnie do niego mówiła. Skinął lekko pyszczkiem.
— Wiem, mamo — odpowiedział niegłośno. Mógł. Zdawał sobie sprawę, przyjść do niej ze wszystkim.
Problemem nie było to, że nie mógł. Problemem było to, że chyba się wstydził.
Wrócił do gałązek, próbując odwrócić myśli od tego, co go trapi.

[Promień Jutrzenki]

Obejrzała patyk z każdej strony, wykrzywiając pysk w udawanej zamyślonej minie. A przynajmniej próbowała taką przybrać, nigdy jednak specjalnie dobrą aktorką nie była. To zdecydowanie nie było czymś, co na którymkolwiek etapie swego życia musiała czynić. Być może dlatego także i w przypadku Zmierzcha oczywiste było, że coś go gryzie. Niezależnie od tego, jak bardzo starał się to ukryć.
Wzruszyła barkami i zabrała patyk.
— Każdego czasem coś gryzie. Nie ma się czego wstydzić, bo to normalne. Zresztą, jesteś wśród swoich — ani ja ani twój ojciec cię nie wyśmiejemy, a i reszcie Ognistych też możesz zaufać — ciągnęła, zerkając w stronę syna, po czym ruszyła się z miejsca, zmieniając miejsce poszukiwania chrustu. Poprzebierała chwilę w drobniejszych patykach bardzo się starając sprawiać wrażenie, jakby zależało jej na odnalezieniu tego odpowiedniego.
— Ja na przykład kiedyś martwiłam się tym, czy w ogóle odnajdę się w klanie. Nie urodziłam się w watasze i przez większość swojego życia byłam samotniczką, nie miałam pojęcia jak to jest żyć w tak dużej grupie. A i do obrońcy dobra i harmonii także było mi całkiem daleko — wyznała, podnosząc głowę znad patyków, by odnaleźć wzrokiem spojrzenie samca. Być może właśnie zburzyła jego wyobrażenia o swojej wyidealizowanej osobie, lecz musiała prędzej, czy później to uczynić.

[Złocisty Zmierzch]

Przez dobry moment oglądał rozmaite patyki, czasami pewnie jakiś sobie złamał. A już na pewno złamał, gdy Promień Jutrzenki wspomniała o tym, iż ojciec go nie wyśmieje. Serce zabiło mu mocniej. Naprawdę chciał zaimponować ojcu i pragnął tego, by wilk był z niego po prostu dumny. Zakołysał ze zdenerwowania ogonem, wbił powoli spojrzenie w rodzicielkę, gdy zaczęła opowiadać o swoich własnych wątpliwościach. och. Ona też się obawiała, że się nie odnajdzie? ONA? Jakoś... niełatwo było mu w to uwierzyć.
— Ty miałabyś się nie odnaleźć? — spytał zaskoczony, podchodząc troszkę bliżej. Złapał jakiś kijaszek, żeby mieć dobry pretekst do tego, iż podszedł bliżej. Cóż, pewnie nie myślał nawet o tym, iż matka doskonale go rozczyta, zwłaszcza, iż patyk, który zgarnął, nawet nie był szczególnie nadający się na chrust. — Bo ja... — zaczął cicho, zwieszając spojrzenie. — Źle pomyślałem o Świcie, jak mi się nie udało z tym bażantem. Miałem w głowie... chaos... Ja naprawdę chcę być super ognistym, nie chcę mieć nic wspólnego z rozkładem i Cieniem... — mówił tak cicho, iż Jutrzenka mogła mieć pewne trudności, by go dosłyszeć, o ile nie skoncentrowała w porę całej uwagi i siły na wyłuskaniu sensu z mamrotania syna.

[Iskariot]

Przyszedł zapolować. Usiadł na kamieniu i czekał na innych.

Myśliwy (poz. 3) – Mechanika – obniża siłę lub zręczność potrzebną do upolowania zwierzyny o ½ i skraca czas polowania o 5 minut. Myśliwy otrzymuje dodatkowo 2 PD za ukończone polowanie oraz otrzymuje o połowę mniej obrażeń wynikających z polowania. Jeżeli poluje w grupie, wszyscy uczestnicy polowania nieposiadający profesji myśliwego otrzymują dodatkowo 2 PD.
Koszt – 40 energii

Caitlyn Amaruq

[Caitlyn]

Przyszła.
Siedzi obok Iskariot'a.

• ● Zaklęcie Czarnego Ognia — wilk zmienia swą formę i staje się pół materialnym tworem z czarnych płomieni o kształtach przypominających wilcze. Wszelkie ataki przeciwko tej formie są nieskuteczne.
  Użyć: 5/miesiąc. Czas działania: od aktywowania mocy do opuszczenia tematu
  
  Mechanika – zmniejsza czujność potrzebną do wytropienia zwierzyny o ½. Za ukończone polowanie tropiciel otrzymuje 2 PD.
  Koszt – 30 energii

[Amaruq]

Przybył. W ramach powitania rzucił ogólne "ave" i skinął nisko łbem.
Widząc Głód mimowolnie przypomniał sobie ostatnią rozmowę z Mikasą.

[Lokatt]

Dotarły do niej wieści o planowanym polowaniu, więc postanowiła się pojawić, oczywiście licząc na to, że tym razem mieli na oku coś jadalnego, nie kolejne wrzeszczące drzewo.
Widząc gromadzącą się grupę ruszyła w jej kierunku nieśpiesznie, dając sobie czas na przyjrzenie się wszystkim obecnym. Rozpoznała szaroutrego i jego jaskrawo ubarwioną towarzyszkę (odnotowując przy okazji w myślach, że często trzymali się razem — czyżby partnerzy...?). Młodszego samca widziała chyba po raz pierwszy, więc zawiesiła na nim spojrzenie na dłużej.
— Ave — przywitała się krótko, kiwając łbem. — Lokatt — dodała, zerkając w stronę Amaruqa, który pewnie jej jeszcze nie kojarzył.
Przystanęła nieopodal, czekając. W międzyczasie zbadała kierunek wiatru i zapoznała się z niesionymi z nim zapachami, rozejrzała się także pokrótce.

[Neffrea]

Któż by się spodizewał, że przyczłapie tutaj za Lokatt ? Wyczuła wilczycę już kilkadziesiąt dobrych metrów stąd, więc ruszyła jej tropem. Widząc zbierającą się grupę zaczęła podejrzewać, w czym rzecz. Przybyła zatem na miejsce zbiórki, ocierając się leniwie o bok wilczycy. Odeszła następnie nieco dalej, na wypadek, jakby tamta zamierzała ją zdzielić łapą.
— Ave — przywitała się, skinąwszy łbem. Przysiadła niedaleko swojego dowódcy. Jej pierwsze polowanie jako Cień. Czuła podekscytowanie, ale też coś na kształt pewnego stresu. Oblizała powoli mordę.

[Iskariot]

rzut na wiek zwierzyny

[Iskariot]

POLOWANIE GRUPOWE NA: Dorosły Bizon
(V grupa)
Zbieractwo — Róg Bizona x2

• Statystyki grupy łowieckiej(Si,Zr,Cz):
Iskariot 70 60 40
Caitlyn 70 100 62
Amaruq 28 35 30
Lokatt 10 25 25
Neffrea 55 55 35

Suma 233 275 192

• Statystyki zwierzyny (Siła, Zręczność, Czujność):
210/145/145

• Użycie 3 Poziomu profesji Myśliwy (Iskariot): obniża siłę lub zręczność potrzebną do upolowania zwierzyny o ½ i skraca czas polowania o 5 minut. Myśliwy otrzymuje dodatkowo 2 PD za ukończone polowanie oraz otrzymuje o połowę mniej obrażeń wynikających z polowania. Jeżeli poluje w grupie, wszyscy uczestnicy polowania nieposiadający profesji myśliwego otrzymują dodatkowo 2 PD.
Wybrana statystyka-Siła

• Użycie 3 Poziomu Profesji Tropiciela (Caitlyn): zmniejsza czujność potrzebną do wytropienia zwierzyny o ½. Za ukończone polowanie tropiciel otrzymuje 2 PD.


•Statystyki zwierzyny do wytropienia, po uwzględnieniu zmiennych (Siła, Zręczność, Czujność):
105/145/73

•Utracone pkt Życia — Członkowie polowania sami zrobią rzut na obrażenia.
Rzut na dorosłą wierzynę grupy V ———> 3d30

/Każdy odpowiada sam za własne błędy.

Cait dość czule przywitał, a reszta... cóż, zjawiła się. Najmniej spodziewał się jednak obecności Amaruqa, którego szczerze oczekiwał przy polowaniu na Biesa.
— Ave wszystkim. — Przywitał ogólnie podniesionym głosem i zeskoczył z kamienia, po czym kontynuował, robiąc kilka kroków w przód. — Mam nadzieję, że się nie rozleniwiliście przez ostatnie kilka tygodni. Przyda nam się świeże mięsko, zamiast żreć stale suszki i zapijać nektarem. Znacie mnie trochę, wiecie czego oczekuję, więc usatysfakcjonujcie mnie. — Nie miał najmniejszych powodów, by wątpić w swoją małą armię. Na koniec rzucił krzywym uśmiechem i zrobił zwrot w tył, zamaszystym ruchem ogona rozwiewając śnieg za sobą. Poszedł tropić w kierunku wschodnim, skąd wiał zimowy wiatr, więc bizony nie zwęszą grupy łowieckiej. Kroki stawiał prędko i energicznie, z laserową precyzją monitorując charakterystyczne znamiona obecności zwierzyny łownej na terenie; odchody, otarcia na korze, mocz, ślady racic/kopyt. Asystował sobie spacerem po cieniach dość często, ale nie dziś, głupio byłoby przegapić jakąkolwiek poszlakę.

Caitlyn Amaruq Lokatt Neffrea

[Na prośbę Neff robimy szybkie polowanie, do jutra możemy to zakończyć, albo jeśli macie dość zapału — jeszcze dziś]

Rzut na obrażenia:
3d30
po redukcji 1/2 = 28

[Neffrea]

Obrażenia:
3d30
Yay, poproszę tylko ten ostatni rzut :<

Wysłuchała przemówienia Iskariota, a kiedy ten wspomniał o "nie rozleniwieniu się" jakby wręcz automatycznie poruszyła szyją, pozwalając, by cichy trzask rozniósł się po okolicy. Następnie przeciągnęła się, jakby chcąc rozruszać mięśnie i przyzwyczaić je, że czas na nieco ruchu. A może chciała się po prostu zaprezentować przed Lokatt jako całkiem ruchliwa i dobrze rozciągnięta?
Gdy dowódca ruszył na poszukiwanie tropów, zrobiła to samo — chociaż nie podążała bezpośrednio za Iskariotem. Odsunęła się kilka metrów w bok, co pozwoli im pewnie przeszukać nieco większy teren. Zmierzała w tym samym kierunku, w którym szedł Zekhrizzyrral, pokonując kolejne zaspy i śnieżne przeszkody. Rozglądała się uważnie za jakimiś oznakami tego, iż gdzieś niedaleko kryje się coś dużego. Była ich spora grupa, do tego zebrały się same ambitne jednostki (no, może nie przypisałaby do tego opisu Amaruqa, ale miała do tego osobisty stosunek), zatem nie spodziewała się niczego innego niż jakiś łoś czy inny niedźwiedź. Jej nozdrza poruszały się raz po raz, a ucho drżało nieco niespokojnie — wszelkie zmysły pracowały na najwyższych obrotach, chcąc dostarczyć stadu informacji, których potrzebowali.
W przeciwieństwie do wilka, który przewodził ich spotkaniu, nie używała cienistych sztuczek. Nadal nie była ich pewna, a skompromitować się przed Lokatt przed Dowódcą to trochę obciach.


/ Jak się nie uda szybko, to najwyżej się zgubię w lesie, na spokojnie. I beze mnie mamy dość statów x'D

[Caitlyn]

Przywitała tych, co i ją witali krótkim 'Ave', nie dodając nic więcej. Jej dzisiejszym celem było szybkie znalezienie ofiary i ubicie jej — cóż, w równie szybkim tempie.
Szczerze? miała co robić, choć takie łowy, to zawsze coś, bo mogła zaspokoić swój niezaspokajalny Głód — WRÓĆ — niezaspokajalny...
i ruszyła przed siebie.
Pewna swych sił, oraz własnego nosa do tropienia.
...Bizon...
Tak, tak, tak...
Doskonale wiedziała na co patrzeć, czego słuchać i jak nasłuchiwać.


/Odnajdę trop, niech każdy machnie tylko post tropiący.

[Lokatt]

/obrażenia:
3d30

Zanim się spostrzegła, ktoś otarł się o jej bok. Odwróciła wzrok w tamtą stronę, ostatecznie napotykając wilczycę, tą samą, która jakiś czas temu w jaskini jej się przyglądała. O ile wówczas mogła to uznać za przypadek, czy tam jednorazowy wybryk, ten gest znacznie trudniej było za takowy uznać. Powoli uniosła jedną brew, przyglądając się samicy. Och, czyżby właśnie wpadła komuś w oko?
Zdecydowanie nie był to pierwszy raz. Jak i nie pierwszy raz postanowiła to wykorzystać. Zwłaszcza, że tak naprawdę poza samym Alfą nie znała jeszcze w tym klanie nikogo zbyt dobrze, a więc przydałoby się do kogoś zbliżyć... W taki, czy inny sposób.
Dlatego też powoli wygięła wargi w uśmieszku, nie odwracając wzroku od tamtej.
Nie zwlekała zbyt długo i gdy reszta grupy ruszyła, także i ona postanowiła to uczynić. Zaraz ustawiła się pod wiatr i obniżyła sylwetkę, stąpając ostrożnie wśród śniegów i szukając śladów. Węszyła, starając się wyłowić niesioną z wiatrem nutę świadczącą o obecności zwierzyny, jednocześnie wypatrując pozostawionych przez nią tropów i wsłuchując się uważnie w odgłosy lasu.