Lodowa Tajga

[Sinister]

Ent nie był w stanie odpowiedzieć na lawinę uderzeń. Unieruchomiony przez nałożone na niego działanie obcej magii, przygwożdżony do ziemi ciężarem, który przerastał jego zdolność reakcji, stał się celem, a nie przeciwnikiem. Kolejne ciosy spadały metodycznie, z różnych stron, w miejsca lub w punkty już wcześniej naruszone, gdzie kora pękała łatwiej. Lód nie tylko krępował ruch, lecz wnikał głęboko w pęknięcia kory, docierając do wnętrza, gdzie zamiast martwego drewna kryła się żywa, gęsta tkanka. Żywiczne mięso, dotąd chronione przez strukturę pnia, traciło elastyczność, sztywniało i pękało pod naporem kolejnych uderzeń. Każde trafienie rozrywało je coraz głębiej, aż przerwana została ciągłość, która podtrzymywała całe jego ciało. Ból rozlewał się po jego drzewnych kończynach, towarzyszył mu trzask pękającej kory i uczucie, jakby wszystkie punkty na jego ciele były szarpane na raz przez setki par szczęk. Rozumiał, że nie jest w stanie się wyrwać, i właśnie ta świadomość rozpalała gniew. Impulsy wysyłane w pień i korzenie wracały puste, co tylko pogłębiało narastającą frustrację. Ciało nie odpowiadało, lecz wola wciąż próbowała je zmusić do ruchu, do choćby jednego, spóźnionego zamachu. Gniew znalazł ujście w jednym, ostatnim odruchu. Z wnętrza pnia wyrwał się ryk, niski i chropowaty, pozbawiony wilczej barwy, bardziej przypominający dźwięk rozdzieranego drewna niż głos istoty żywej. Rozszedł się po polanie ciężko, dudniąc w lodzie i śniegu, niosąc w sobie czystą wściekłość i bezsilność. Pień zadrżał, kora pękła głębiej, a z rozłupanych szczelin wypłynęła gęsta, żywicopodobna maź, jasna i lepka, sącząca się powoli zamiast krwi i niemal natychmiast tężejąca na mrozie. Po tym krótkim zrywie ruch ustał całkowicie, korzenie opadły bezwładnie, gałęzie osunęły się ciężko, a masywne ciało enta znieruchomiało, jakby nagle zgasło wszystko, co dotąd wprawiało je w ruch. Ryk urwał się w połowie dźwięku i nie powrócił, a stwór pozostał nieruchomy, martwy pośród śniegu i lodu.

---

HP ENTA: 0
/ a kto umarł, ten nie żyje /

---

Surowce do zebrania:
— Żywica x4
— Kora x4
— Serce enta — zastępuje meritum [ leci do skarbca ]

---

PINGLISTA

Sulfur Rehelyin Fenrárr Rune Jalví Riril Musta Yö Suí Freya Yawë Ozymandias Lilian Grace Ashcroft Layla Amani

[Fenrárr]

Srebrny nie ruszył się od razu. Siedział w śniegu, ogon miał luźno ułożony przy łapie, a w pysku kończył spokojnie ciastko z żurawiną. Chrupnięcie było zaskakująco głośne po tym, jak ryk enta urwał się w pół dźwięku. Przeżuł powoli, uważnie, jakby smak był częścią obserwacji… kwaśna nuta żurawiny, kruchość ciasta, kontrast z metalicznym chłodem powietrza. ”Interesujące”, przemknęło mu przez myśl, gdy patrzył, jak masywne ciało osuwa się w bezwład. Moment przejścia. Od istoty reagującej… do obiektu. Wstał dopiero wtedy, gdy miał pewność, że nic już się nie poruszy. Podszedł bliżej, stawiając łapy ostrożnie, niemal z namysłem, jakby obawiał się nie ataku, a utraty szczegółów. Obejrzał pień z bliska. Pęknięcia w korze układały się w nieregularną sieć, a żywiczna maź zastygła na mrozie w półprzezroczyste sople. “Struktura nośna całkowicie zerwana. Brak regeneracji. Ciekawe.” Dalej konwersował w swojej głowie. Obszedł enta, zatrzymując się przy miejscu, gdzie pień był rozłupany najszerzej. Tam, gdzie ciosy odsłoniły wnętrze. Zajrzał głębiej, wsuwając łeb w jamę, z której unosił się ciężki, żywiczny zapach. I wtedy to zobaczył. Serce. Nie metaforyczne. Nie symboliczne. Rzeczywiste. Tkanka była gęsta, jaśniejsza niż reszta wnętrza, puls… już nie, ale zachowująca wyraźną, organiczną formę.
— Więc jednak. — Mruknął, nieruchomiejąc na moment. Ostrożnie, z precyzją bardziej badacza niż wojownika, wysunął je z jamy. Serce enta było ciężkie, lepkie, ciepło uciekało z niego wolno, jakby nie do końca pogodziło się z faktem, że przestało pełnić swoją funkcję. Obrócił je w łapach, oglądając włóknistą strukturę, miejsca, gdzie żywica przechodziła w coś bliższego mięśniowi.
— Centralny organ sterujący… nie tylko energetycznie, ale strukturalnie. To tłumaczy opóźnienie reakcji po unieruchomieniu. — Dopowiedział pod nosem. Uniósł wzrok na nieruchomy pień, potem znów na serce. “Agresywna flora. Tak. Ale zaskakująco… skomplikowana.” Otarł łapę o śnieg, strącając lepkie resztki, i jeszcze raz spojrzał na martwego enta. W jego spojrzeniu nie było triumfu. Tylko skupienie. I satysfakcja.
— To będzie wymagało dalszych badań. — Skwitował i wyszedł z sercem
enta niosąc je do skarbca.

/zt

[wydobycie serce enta]

[Musta Yö]

cisza jaka nastała po znieruchomieniu drzewa, wydawała się bardziej wwiercać w uszy niż dotychczasowe ryknięcia i zgiełk walki. Szamanka oparła łapki o znieruchomiały już pień, tym razem ostrożniej niż wcześniej, uważając by nie narobić sobie dodatkowych ranek.
Zaraz podeszła też do Fenrárra, który ze środka wydobył bardzo interesujacy obiekt. Jedyny, który w ogóle wydawał się mieć jeszcze w sobie jakąś magię, gdyż reszta Ea wydawała się zupełnie opuścić skorupę. Zdecydowanie zgadzała się z jego stwierdzeniem, z tym że tak po prostu je zakosił — już znacznie mniej.
Podreptała od razu do Sulfura.
— Czy będę mogła również wziąć udział w badaniach nad tym dziwnym magicznym rdzeniem? — zapytała. Być może byli o krok od położenia łap na magii animowania istot, które do tej pory żywe były tylko pod względem organicznym.

[Fenrárr]

Był tak zafascynowany sercem enta, które spoczywało w jego łapach, że nie skupił się na tym, że to może wyglądać jak uprowadzenie przedmiotu, mimo, że nie miało to tak wyglądać. Userka typowo chciała szybko i sprawnie zamknąć nadmierną ilość fabuł, ale no cóż. Srebrny cofnął się.w półkroku i zawrócił z sercem. Wyrwał się z badawczego toku myślenia, to może przypadkiem łba nie straci?
— Fascynujący przedmiot, chciałem zanieść je do skarbca. — Obwieścił, spoglądając na lico Alfy, jak i stojącej obok niego Musta Yö.

[Rune]

Gdy ent dokonał żywota, Rune zeskoczyła ze stwora i wylądowała z głuchym tąpnięciem tuż obok Lilian, wzburzając śnieżny puch prosto w stronę wątłej wilczycy. Ups. A ponieważ trzymała ją jeszcze adrenalina i żądza wpierdolu, i ewidentnie nie zdążyła się jeszcze dostatecznie wyżyć, wbiła kły w pień i zaczęła się z nim wściekle szarpać. W rezultacie udało się jej oderwać całkiem imponujący płat kory. Jak widać, byli tacy co interesowali się badaniami, a byli tacy co... po prostu byli i nie pozwalali dojść ani jednej szarej komórce do słowa.

//zbieractwo: kora x1

[Layla Amani]

Kk to klan kontrastów i zielonooka reprezentowała stronę podobną do tej od Rune. Potwornie zirytowana dalej gryzła Enta, nawet gdy leciał i jak się okazało, wykazała się nawet mniejszym rozumkiem, gdyż dała się przycisnąć lecącemu drzewu. — Ała kurwa! — Ryknęła i wyczołgała się spod głody wkurzona jak nigdy. Złamała grubrzą gałąź i zaczęła okładać Enta, dopóki jej nie ulży, co trochę potrwa. — A MASZ! ZA MOJĄ MATKĘ, MOJEGO OJCA, BRATA, SIOSTRZEŃCA, KUZYNA RELLA...— i tak dalej i tak dalej...

[Lilian Grace Ashcroft]

Jako najsłabsza i o wiele bardziej bojaźliwa, niż reszta, umknęła z wielkim wyprzedzeniem, nim śmierć pochłonęła duszę potężnego wroga. Daleko jednak nie uciekała, w obawie o zostanie posądzoną jako dezerter. I nastała cisza, a w jej głowie nadal szumiało, wraz z ciężkimi oddechami, tworzącymi zamarzające chmurki pary przed jej pyskiem. Była pokaleczona, zmęczona i ogólnie chciała wrócić do kocyka, ale pierw priorytety. Rune jak meteoryt runęła koło niej i lekko się przy niej wzdrygnęła, sparaliżwana chwilę jeszcze gapiła się na jej gniew. Ostrożnie do niej podeszła i położyła łapę delikatnie na ramieniu, gdzieś w miejsce wolne od kolców i troskliwie powiedziała. — Panienko... przepraszam, ale już wystarczy. Zwyciężyliśmy. Możemy odpocząć. — Cudownie umięśniona i szczodrze obdarzona przez naturę wilczyca, paliła się żywym ogniem emocjonalnym, a przy niej chuda szkapa o lekko eleganckiej postawie, od której bił subtelny chłód, wysoce pożądany upalnym latem.

[Sulfur]

Sulfur otrzepywał lekko łapę w czasie, gdy ent padał i wydawał ostatnie pojęki.
Obejrzał się na Musta Yö:
— Hm? A, tak. Czemu nie — zgodził się, choć wyglądało to trochę tak, jakby nie do końca wiedział, na co się dokładnie zgadza. Był zamyślony nad czymś innym.
Dopiero wtedy podszedł do resztek enta i obejrzał go.
— Serce możemy zbadać, co do reszty — bierzcie, co się wam tam podoba. — To mówiąc oderwał kawałek kory i schował ją do swojego przybornika pod skrzydłem.
— Chodźmy się napić — powiedział do wszystkich i ruszył w kierunku terenów Księżycowych.

/zt
1x kora

[Rehelyin]

Został z kawałkiem gałęzi enta w pysku. Wypluł ją na śnieg i wydłubał spomiędzy zębów parę igieł.
— Fuj — mruknął, czując cierpki smak żywicy w pysku zmieszanej z krwią pokłutych dziąseł i podniebienia.
Popatrzył na tę gałąź jeszcze raz i zauważył, że sporo tej żywicy zebrało się w popękanych miejscach. Zebrał ją pazurem i schował do niewielkiego słoiczka, który przy sobie nosił. Może warto było sprawdzić jej właściwości.

A potem poszedł za ojcem, choć może niekoniecznie po to, żeby pić. Ale z drugiej strony mógł spirytusem przepłukać pokłuty pysk...

/zt
1x żywica

[Suí]

Jeszcze przez chwilę szarpała za gałązkę, póki nie zdała sobie sprawę z tego, że dziwny stwór na dobre znieruchomiał. Wówczas się cofnęła, nieco zziajana, i przysiadła na śniegu, by trochę odpocząć. Po chwili zrobiła zeza, próbując skupić wzrok na świerkowej igle wbitej w sam środek jej nosa. Fuknęła krótko, sięgnęła łapą i wyciągnęła ją, krzywiąc się. Dopiero teraz tak naprawdę odczuwała swój pokłuty pysk, który zaczynał jej nieco dokuczać. Wolała nie myśleć, jak teraz wygląda, ale podejrzewała, że pewnie tak, jakby przed chwilą nadziała się na jeża.
Podniosła igłę na wysokość oczu, ujmując ją w dwa pazury i przyjrzała jej się z dziwną mieszaniną niechęci i zainteresowania. Wyglądała jak zwykła, świerkowa igła. Jednakże czy na pewno nią była? Zerknęła na znieruchomiały pień, w którym gdzieniegdzie ziały dziury odsłaniające coś, co do złudzenia przypominało mięso. Nie pachniało jednakże apetycznie, przynajmniej nie na tyle, by Sui chciała go próbować. Jednakże stanowiło dostateczny dowód na to, że stworzenie tak naprawdę z drzewem miało jedynie tyle wspólnego, ile widać na pierwszy rzut oka.
Schowała igłę, a następnie zainteresowała się także wypływającą z rozerwanego pnia ciecz. Pachniała jak żywica i podobnie wyglądała, jednakże czy na pewno nią była? Wilczyca zmarszczyła czoło w zamyśleniu, a potem pogrzebała po torbie, aż wreszcie wydobyła z niej jakąś niewielką buteleczkę. Nabrała nieco dziwnej żywicy i także schowała. Może się przyda.
Następnie wstała i ruszyła w drogę powrotną, po drodze uśmiechając się do Musty.

/zt
/zebrano 1x żywica

[Fenrárr]

Alfa wyszedł jak i również inni członkowie klanu, czy to właśnie oznaczało pozwolenie na opuszczenie tematu? Najwidoczniej tak, w dodatku głowa ich klanu również zachęciła grupę do dołączenia do tawerny, Zatem? Ruszył za znajomymi pyskami.

/zt

[Jalví]

Z martwego enta wydzielił i sobie kawałek kory. Jeszcze nie wiedział co z nim zrobi ale może się przyda. Kiedy towarzystwo się rozeszło — on też udał się w drogę powrotną. /zt

/ kora x 1

[Kreon]

o tych wielkich zwierzętach słyszał już wcześniej — od Iskariota — niezbyt wtedy jednak zainteresowany. Ciężko powiedzieć co ostatecznie przekonało go do wycieczki na daleką północ — wielgachna mamucia czaszka i chęć zobaczenia takiego zwierzęcia na żywo? A może potrzeba zagonienia pozostałych klanowiczów do łowów na niestandardowe zwierzę?
W każdym razie kiedy okazało się, że chętnych na oglądanie włochatego słonia jest więcej, zebrał drugą grupę i poprowadził ich ku zmarzniętym ziemiom północy.

[Samael]

Nawet dobrze jeszcze do siebie nie doszedł po walce z entem, a już ruszał na kolejną dużą zwierzynę. Nie żeby mu się to nie podobało, ale oby taki brak ostrożności i wymaganego wypoczynku się na nim nie zemścił. Mimo wszystko, widząc że Kreon wyruszył, sam począł truchtać chwilę po nim w nieznanym mu do tej pory kierunku, by wreszcie dotrzymać mu kroku.
— Rób tak dalej szefie, a zacznę sobie pluć w pysk, że nie wróciłem wcześniej.
Mruknął ku mackookiemu, by następnie rozejrzeć się po okolicy. Od tego śniegu i mrozu aż rzygać się chciało, ale czego się nie robi by ujrzeć przerośnięte, futrzane, znane do tej pory tylko z opowieści — mamuty? Ciekawe czy są o wiele silniejsze od tego felernego drzewa.

[Hikari]

Wdreptała, ukłoniła się alfie i rzuciła "Ave", nim zajęła miejsce... niezbyt daleko Kreona, bo przy takich pustkach wyglądałaby bardzo podejrzanie, gdyby zachowała dystans.
Nie mniej, oczy ją zdradzały, że trochę się go bała.

[Mikasa]

Mikasa przywędrowałą zabawić się w łowce... Podobno fajna rzecz, ah... i mówili coś o długich trąbach, to się dziewucha zainteresowała. Przywitała Alfę skinieniem łba, tego drugiego blizno-pyskiego również.
I...
Po prostu usiadła, czekając na resztę przybyszy. Zapewne będzie ich więcej.
''Ave'' Dodała jeszcze, ujrzawszy siostrę. Wstała i podeszła do niej, ocierając się o jej polik — swoim polikiem.
Wszamała ciastko. Wciągnęła też jagodę brawury.

• UŻYWAM;
  Ciastko z żurawiną — daje jednorazowo dodatkowy 1 PD za ukończone polowanie.
  Jagoda Brawury — złoto-pomarańczowy, półprzezroczysty owoc, po którego zjedzeniu na jedną fabułę przybywa wilkowi 10 punktów siły.

[Sinister]

Za pomocą nożyka oddzielił od drzewcowego truchła spory plaster na wpół zastygłej żywicy, po drodze zebrał jeszcze całkiem pokaźny fragment kory i również się oddalił.

/zt
/ zabieram:
— Żywica x2
— Kora x1

[Żyleta]

Czarny motyl od dłuższego czasu siedział za lewym uchem Kreona, korzystając z uroków przejażdżki na gapę.

[Meduza]

W pewnym momencie pojawiła się u boku swojego ojca — tym razem, dla odmiany, jej łba nie zdobiły już brązowordzawe dredy, a futro nie śmierdziało kwaśnosłodką żywicą. Była czysta. No, tyle, o ile.
— Ave. — Odezwała się w stronę Kreona, co chwilę skacząc spojrzeniem to na jego bok, to na swoje łapy, a to gdzieś przed siebie w eter.

[Zuma]

Zuma truchtał obok grupy, mrużąc powieki, bo zimny wiatr smagal go po pysku jak ostry bicz. Zima miała swój urok, ale też i wady. Gdyby tylko mógł nosić okulary... Świat byłby piękniejszy, przede wszystkim dlatego, że mógłby na niego bez przeszkód patrzeć. Obrócił więc łeb w bok i wtedy dostrzegł motyla siedzącego na Kreonie. Zastrzygł uchem, doskonale wiedząc kogo się spodziewać pod tą postacią, ale nic nie mówił.